Γράφει ο Δημήτρης Καραμάνος
Περίεργα παιχνίδια που παίζει καμιά φορά η ζωή. Εκεί που νομίζεις πως έχεις ισορροπήσει, πως περπατάς χωρίς να κοιτάς πίσω, πως οι πληγές έκλεισαν και δεν σε τσούζουν πια, εμφανίζεται κάτι ασήμαντο. Κάτι μικρό. Κάτι που δεν του δίνεις σημασία στην αρχή. Κι όμως, αυτό το ελάχιστο είναι αρκετό για να τραβήξει το χαλί κάτω από τα πόδια σου.
Δεν είναι πάντα οι μεγάλες επιστροφές που σε διαλύουν. Είναι τα ψίχουλα του παρελθόντος. Ένα βλέμμα που σου θυμίζει κάτι. Ένα τραγούδι που δεν ζήτησες να ακούσεις. Μια εικόνα που εμφανίζεται χωρίς προειδοποίηση και σου θυμίζει ποιος ήσουν τότε. Όχι ποιος ήθελες να είσαι. Ποιος ήσουν στ’ αλήθεια.
Και λες μέσα σου πως τα είχες τελειώσει όλα. Πως είχες καθαρίσει. Πως δεν άφησες εκκρεμότητες. Μα η ζωή δεν παίζει τίμια. Κρατά πάντα ένα χαρτί κρυμμένο στο μανίκι. Το τραβάει όταν είσαι πιο ήσυχος. Όταν δεν το περιμένεις. Όταν χαλαρώνεις την άμυνα.
Το σώμα θυμάται πριν προλάβει το μυαλό να αντιδράσει. Σφίγγεται. Μουδιάζει. Η ανάσα αλλάζει ρυθμό. Και ξαφνικά, όλα όσα νόμιζες πως είχαν χαθεί, στέκονται μπροστά σου ολοζώντανα. Όχι για να επιστρέψουν. Αλλά για να σου θυμίσουν πως κάποτε πόνεσες αληθινά. Πως κάποτε ένιωσες βαθιά.
Περίεργα παιχνίδια που παίζει καμιά φορά η ζωή. Δεν τα παίζει για να σε γυρίσει πίσω. Τα παίζει για να σου δείξει πως δεν ξεχνάς επειδή τελείωσε κάτι. Ξεχνάς μόνο όταν πάψει να σε αφορά. Κι αν ακόμα σε αφορά, ίσως δεν είναι αδυναμία. Ίσως είναι απλώς απόδειξη πως αγάπησες στ’ αλήθεια. Και αυτό, όσο κι αν πονάει, δεν ακυρώνεται.
