Γράφει ο Ανώνυμος
Έχω κάνει τόσες φορές εικόνα στο μυαλό μου αυτή τη συνάντηση..
Αυτή τη συνάντηση που περιμένω και θα περιμένω μάλλον για καιρό ακόμη. Είναι όλα τόσο μπερδεμένα ακόμη στο μυαλό μου. Ένα κατεστραμμένο πλέον μυαλό, που η καρδιά μου φρόντισε να κλείσει κάθε διακόπτη του.
Με βλέπω να περπατάω απλά, να έρχομαι κοντά σου και να μη σου λέω ούτε λέξη. Να σου δίνω αυτό το χαστούκι που έπρεπε να το χα δώσει καιρό πριν. Να σ αρπάζω απ το μαλλί και να σε φιλάω όπως δεν σ έχω φιλήσει ποτέ.
Και το παραμύθι να τελειώνει με κλάματα και λυγμούς. Με συγγνώμες. Αυτές τις ατελείωτες συγγνώμες που μου χρωστάς. Κι ύστερα το κενό. Ένα βλέμμα κι ένα αντίο. Ένα αντίο που δεν ειπώθηκε ποτέ.
Να κλείνετε τους κύκλους παιδιά. Κι αν δε τους κλείνετε, τότε να τους τετραγωνίζετε. Γαματε ψυχές. Ψυχές που είναι σε μια ατέρμονη διαδρομή. Που κοιτάνε μόνο μπροστά ενώ δεν έχει τίποτα να δούνε. Κι όμως πολλές φορές δε φταίνε οι έρμες. Έχουν φορέσει τον ζυγό σας και κάνουν τον ίδιο κύκλο σα γαϊδούρια στον μύλο.
Να τους ελευθερώνετε τους ανθρώπους. Να είστε ειλικρινείς. Πρώτα με τον εαυτό σας και μετά με τους γύρω σας.
