Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Αυτό δεν είναι απλά ένα «μου αρέσεις». Αυτό το λένε κι αγάπη. Κι έρωτα.
Δεν είναι δύσκολο να αγαπάς κάποιον όταν όλα πάνε καλά. Το δύσκολο είναι να τον αγαπάς τις μέρες που όλα πάνε σκατά.
Να είμαι εκεί όταν έχεις νεύρα, όταν έχεις κουραστεί, όταν η μέρα σε έχει διαλύσει και το τελευταίο πράγμα που θες είναι να παίξεις τον ρόλο του «καλά είμαι». Να μην φύγω όταν δεν έχεις κουράγιο να μου δώσεις τίποτα, όταν είσαι σιωπηλός, όταν δεν έχεις όρεξη να είσαι «αυτός που αγαπώ» αλλά απλά εσύ.
Να βρίσκω τρόπο να σε κάνω να χαμογελάς, ακόμα και τότε.
Όχι με μεγάλες χειρονομίες. Αλλά με τα μικρά, τα ουσιαστικά.
Με ένα βλέμμα που σου λέει «σε βλέπω».
Με ένα άγγιγμα που σου λέει «είμαι εδώ».
Με μια χαζή ατάκα που θα σου ξεφύγει ένα μισό χαμόγελο, ακόμα κι αν δεν το θες.
Γιατί αν είναι να σε αγαπάω, θα σε αγαπάω σωστά.
Όχι στα εύκολα, αλλά στα δύσκολα.
Όχι μόνο όταν λάμπεις, αλλά και όταν σκοτεινιάζεις.
Όχι για το πώς φαίνεσαι, αλλά για το ποιος είσαι όταν όλοι οι άλλοι δεν σε βλέπουν.
Δεν με νοιάζει να σου υποσχεθώ αιώνια αγάπη.
Δεν με νοιάζει να σου πω μεγάλα λόγια.
Με νοιάζει να είμαι αυτή που θα βρίσκει τρόπο να σε κάνει να χαμογελάς, ακόμα και τις πιο δύσκολες μέρες.
Και αν αυτό δεν είναι έρωτας, τότε τι είναι;
