Γράφει η Κατερίνα Μαυρίδου
Μην έρθεις αν δεν σκοπεύεις να μείνεις. Μην με μάθεις στην αγκαλιά σου, στη φωνή σου, στο χάδι σου, και μετά μου τα πάρεις πίσω σαν να ήταν προσωρινό δάνειο.
Μην με κάνεις να πιστέψω πως είσαι κάτι που μπορώ να κρατήσω, αν έχεις ήδη αποφασίσει πως μια μέρα θα φύγεις. Μην με γεμίσεις με «για πάντα», αν το «για πάντα» σου έχει ημερομηνία λήξης.
Γιατί η αγάπη είναι συνήθεια. Και οι συνήθειες δύσκολα κόβονται.
Μετά από σένα, θα ξυπνάω και το χέρι μου θα ψάχνει εκεί που ήσουν. Θα πιάνω τον εαυτό μου να γυρνάει το κεφάλι κάθε φορά που ακούω τη φωνή σου στο πλήθος. Θα θέλω να σου στέλνω νέα μου χωρίς να θυμάμαι πως δεν είσαι πια εκεί για να τα ακούσεις.
Θα περιμένω… από συνήθεια.
Μην με μάθεις στο «μαζί» και μετά με αφήσεις να ξεμάθω μόνη μου. Μην με γεμίσεις με σιγουριά, για να την κάνεις σκόνη όταν αποφασίσεις πως «δεν μπορείς άλλο». Δεν ήρθες μόνος. Μπήκες μέσα μου.
Και εγώ, αν με μάθεις να σε αγαπάω, θα το κάνω ολοκληρωτικά. Δεν έχω μισές αγάπες, δεν έχω δοκιμαστικές περιόδους, δεν ξέρω να κρατάω πισινές.
Γι’ αυτό μην τολμήσεις να με κάνεις να πιστέψω πως εσύ είσαι η αγάπη μου, αν δεν είσαι διατεθειμένος να είσαι.
Γιατί αν είναι να χαθείς, καλύτερα να μην έρθεις ποτέ.
