Γράφει η Μαρία Σταματοπούλου
Πέρασες όμορφα. Πέρασες και δύσκολες στιγμές μαζί του. Όλα
όσα ζητούσες, τα έζησες μαζί του. Κάπου όμως, κάποια στιγμή έχασες ένα δικό σου κομμάτι. Έχασες τον εαυτό σου. Και όχι μόνο έχασες τον εαυτό σου, χάθηκε μαζί με εκείνον και η αγάπη που έχεις στον εαυτό σου. Κάπου χάθηκες. Εκείνος ξεκίνησε να φέρεται άσχημα και
εσύ σαν να συνήθισες την κακότροπη συμπεριφορά. Τον άκουγες μονάχα και απαντούσες με ένα εντάξει. Σου φερόταν απαξιωτικά και εσύ το είχες συνηθίσει. Σαν να άξιζες την συμπεριφορά αυτή. Μα τί στο καλό; Πόσες φορές σε υποβάθμισε μπροστά σε φιλικές παρέες; Πόσες
φορές δημοσίως σου απηύθυνε τον λόφο απαξιωτικά; Πόσες φορές έσκυψες το κεφάλι ,για να προσπεράσει η στιγμή και να ηρεμήσεις τα πνεύματα; Αλήθεια, σου αξίζει αυτή η σχέση; Ναι επειδή θα χωρίσεις; Ούτε η πρώτη είσαι ούτε η τελευταία! Όλος ο κόσμος χωρίζει όταν
πρόκειται για το καλύτερο του εαυτού του. Και εσύ θα παραμείνεις άπραγη; Για ποιόν λόγο; Φοβάσαι την μοναξιά; Ε και; Καλύτερη η μοναξιά, που θα σου είναι και χρήσιμη γιατί μέσα της θα ξαναβρείς τα πολύτιμα κομμάτια του εαυτού σου, παρά με έναν άνθρωπο ασύμβατο.
Θα προχωρήσεις μπροστά. Πάντα μπροστά θα προχωράς. Ολοκληρωμένη και ολόκληρη. Γεμάτη από αγάπη εαυτού. Αξίζεις. Το αξίζεις. Είσαι ένας άνθρωπος μοναδικός.
Μόνο εσύ θα απαιτείς για τον εαυτό σου. Μόνο εσύ έχεις αυτό
το δικαίωμα. Μόνο εσύ μπορείς να κάνεις την αρχή και να δώσεις τέλος σε οποιαδήποτε κατάσταση της ζωής σου. Και μην πιστεύεις τα πικρόχολα λόγια οποιουδήποτε ανθρώπου στέκεται δίπλα σου. Εσύ να είσαι πάντα επικεντρωμένη μόνο στο καλύτερο του εαυτού σου!
