Γράφει η Γεώρα
Μπορούσα να σε αγκαλιάσω. Μπορούσα να νιώσω το κορμί σου να δένεται με το δικό μου. Μπορούσα να ακούσω το χτύπο της καρδιάς σου να ανεβάζει τους παλμούς κάθε φορά που με κρατούσες. Μπορούσα να αισθανθώ την ανάσα σου, την ανακούφισή σου, την λαχτάρα σου!
Μπορούσα… τόσα πολλά να νιώσω και να βιώσω σε λίγα λεπτά! Μπορούσα να δεχτώ την απόσταση ανάμεσά μας, εκείνη τη χιλιομετρική που μας χώριζε. Μπορούσα να δεχτώ τα βράδια που χρειάστηκε να είμαστε χωριστά. Μπορούσα να αρκεστώ σε μία καληνύχτα σου από το τηλέφωνο. Μπορούσα να αντέξω!
Μπορούσα να ενώσω τα σπασμένα μας κομμάτια. Μπορούσα να δω πόσο μοιάζαμε σε κάποιες καταστάσεις. Μπορούσα να αγγίξω τις πληγές σου και να δω τον πόνο σου στα μάτια. Μπορούσα να κρατήσω τα δάκρυά σου στα χέρια μου. Μπορούσα να δω εσένα, πώς άλλαζες, πώς εξελισσόσουν.
Ένα πράγμα δεν μπορούσα να δεχτώ: να διαγράψω τις στιγμές και να τα βάλω με τους εγωισμούς μας! Μόνοι μας σπρώξαμε ο ένας τον άλλον στον γκρεμό! Και αυτό είναι κάτι που δεν μπορώ να μας το συγχωρέσω!
