Γράφει ο Ρούσσος Κωνσταντίνος
Μπορεί να λείπεις.
Μπορεί να έχουν περάσει μέρες, μήνες, χρόνια — δεν τα μετράω πια.
Μπορεί να μην υπάρχεις ούτε στα μηνύματα, ούτε στις φωτογραφίες, ούτε στις καθημερινές μου συνήθειες.
Αλλά δεν μου λείπεις πια.
Και ξέρεις γιατί;
Γιατί σταμάτησα να θυμάμαι μόνο τα όμορφα.
Σταμάτησα να εξιδανικεύω κάτι που στην πραγματικότητα με έσπαγε, λίγο λίγο.
Σταμάτησα να νιώθω ενοχές για όλα όσα δεν ήμουν, επειδή εσύ δεν μπορούσες να δεις όλα όσα ήμουν.
Δεν σου κρατάω κακία.
Αλλά δεν σου κρατάω και χώρο.
Είχες την παρουσία σου όπως ακριβώς ήθελες: φασαριόζικη, απαιτητική, γεμάτη “εγώ”.
Μακάρι να είχες αφήσει λίγη αγάπη να ανθίσει και πέρα από τον καθρέφτη σου.
Εγώ ήμουν εκεί.
Με τα λάθη μου, με τις σιωπές μου, με τα “σ’ αγαπώ” που ποτέ δεν είπες, αλλά εγώ τα φώναζα.
Και τώρα, που όλα έχουν περάσει, μένω με μια απλή, καθαρή αλήθεια:
Δεν μου λείπεις.
Δεν λείπει εκείνη που με πλήγωνε.
Δεν λείπει εκείνη που με αγάπησε με όρους.
Δεν λείπει εκείνη που ήξερε μόνο να παίρνει.
Μπορεί να λείπεις, ναι.
Αλλά δεν μου λείπεις.
Γιατί έμαθα να αγαπώ χωρίς να χρειάζομαι.
Και έμαθα να χρειάζομαι μόνο ό,τι με αγαπά χωρίς να με μικραίνει.
