Γράφει ο Δημήτρης Ξυλούρης
Δεν ήρθα να σου λύσω τα προβλήματα. Δεν ήρθα να στα εξηγήσω ούτε να σου πω πως όλα θα πάνε καλά.
Ήρθα να κάτσω δίπλα σου, αμίλητος. Να σ’ αφήσω να ακουμπήσεις. Να λυγίσεις. Να μου πεις “δεν αντέχω άλλο” χωρίς να σου πω “μπορείς”. Γιατί δεν χρειάζεσαι κουράγιο.
Χρειάζεσαι χώρο. Χρειάζεσαι έναν άνθρωπο να κρατήσει το βάρος όσο εσύ λυγίζεις.
Κι εγώ, σ’ αυτή τη στιγμή, δεν είμαι ούτε ο άντρας σου, ούτε ο σύντροφός σου, ούτε τίποτα με ταμπέλα.
Είμαι ο άνθρωπός σου.
Είμαι το χέρι που θα κρατήσεις όταν όλα σπάνε.
Είμαι το βλέμμα που δεν θα σε κρίνει.
Το στήθος που θα κρύψει τη θύελλα σου.
Δεν με νοιάζει να με δεις δυνατός. Με νοιάζει να με νιώσεις σταθερός.
Δεν με νοιάζει να με πεις “δικός μου”. Με νοιάζει να ξέρεις πως έχεις πού να γυρίσεις.
Γιατί η αληθινή ένωση δεν γίνεται στις μέρες που όλα πάνε καλά.
Γίνεται στις ώρες που όλα γκρεμίζονται.
Και κάποιος, αντί να τρέξει να σωθεί, στέκεται εκεί.
Γίνεται το καταφύγιο.
Κι αυτός, σήμερα, είμαι εγώ.
