Γράφει η MaGio
Κι έτσι όπως απλά περπατάς αμέριμνος, το βλέμμα σου κλειδώνει πάνω σ’ένα υπέροχο πλάσμα. Έχει κάτι που κάνει το μυαλό σου να επιβραδύνει , σε αντίθεση με την καρδιά σου που πάλλεται σαν τρελή, κολλάς, σε κοιτάει, πόσο τεράστια είναι στα μάτια σου;
Την προσεγγίζεις, σου απλώνει το χέρι και σου χαμογελάει! Σου μιλάει για εκείνη, σε γοητεύει, αυτό που είναι αλλά και αυτό που βλέπεις, όλα της, “πόσο όμορφη είναι Θεέ μου σκέφτεσαι!” Η χροιά της φωνής της, η αμηχανία της, οι ανάλαφρες κινήσεις της, η μαχητικότητα της, το περπάτημα της, η θηλυκότητα της. Ένα πλάσμα, που έχει την ικανότητα να είναι άξια σε πόσα πράγματα μαζί αλλά μπορεί και να σταθεί πάνω σε 12 πόντους τακούνι και να σου τινάξει στον αέρα οποιοδήποτε ίχνος λογικής σου έχει απομείνει!
Γίνεται κομμάτι της ζωής σου, κουβαλώντας στις αποσκευές της όλους της τους ρόλους, και ξεκάθαρα από τη στιγμή που σε έχει επιλέξει γουστάρει να είναι η πρωταγωνίστρια σου. Στο δικό της, στο δικό σας έργο, είσαι αυτός για τον οποίο όλα τα φώτα είναι στραμμένα επάνω σου. Από το πρωί που θα ανοίξει τα μάτια της δεν θα τη νοιάζει αν ο ήλιο ανέτειλε γιατί εσύ θα είσαι το φως της, αυτός που θέλει να φροντίζει, να ακούει, να καταλαβαίνει. Να μπει μπροστά σε οποιαδήποτε μάχη με παλέψει για σένα, για να είσαι εσύ καλά, για το χαμόγελο σου για τα δύο σου μάτια που την θα την κοιτάνε με θαυμασμό! Και τις νύχτες… Τις αμαρτωλές εκείνες νύχτες θα σαγηνεύει κάθε κύτταρο του μυαλού σου, της σάρκας σου, απελευθερώνοντας σου ότι δεν κατάφερε ποτέ καμία!
Είναι η γυναίκα που είδες τότε, εκείνη τη στιγμή της ζωής σου, που την ξεχώρισες που στην ύπαρξη της ακούμπησες ό,τι σε ορίζει! Αυτή τη γυναίκα μάτια μου μην πάψεις ποτέ σου να τη θαυμάζεις, να την εξυψώνεις γιατί αυτό αποδεικνύει την αγάπη σου, αυτή είναι η γυναίκα ΣΟΥ, και πίστεψε με δεν θέλει τίποτε άλλο παρά τη δική σου δοξασία!
