Γράφει ο Σπύρος Σταθάτος
Το ακούμε πολύ συχνά στις σχέσεις, ειδικά σε αυτές που τελειώνουν με άδοξο τρόπο και ίσως με παράπονα από την μια μεριά.
Η «αδικημένη» πλευρά βγαίνει και λέει ότι πλέον γύρισε σελίδα, δεν θέλει να θυμάται το παρελθόν και πλέον ατενίζει το μέλλον με αισιοδοξία.
Από το παράδειγμα αυτό δεν μπορούν να ξεφύγουν ούτε οι επώνυμοι οι οποίοι, διαθέτοντας και την ανάλογη ισχύ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, υποστηρίζουν ότι όλα μετά το χωρισμό είναι σούπερ, ότι δεν αγαπήθηκαν πραγματικά στη σχέση που μόλις τελείωσε και άλλα τέτοια αστεία πράγματα (ονόματα δεν λέμε, υπολήψεις δεν θίγουμε). Άρα τι μαθαίνουμε σαν κοινωνία; Να φτύνει εκεί που κάποτε έγλειφε;
Όλα για το θεαθήναι γίνονται. Όλα στο βωμό του εγωισμού. Να πείσουμε ότι δεν πονάμε, ότι δεν μας νοιάζει και πως ό,τι ζήσαμε ήταν ένα «αίσχος». Όχι φίλοι μου. Ένας χωρισμός πάντα πονά και είναι αφέλεια να θέλεις να το παίξεις άνετος/η, απλά και μόνο για τις εντυπώσεις.
Επίσης είναι ισοπεδωτικό να μην βρίσκεις να πεις μια καλή κουβέντα για τον άνθρωπο που κάποτε μοιραστήκατε τα ίδια όνειρα και που ήταν ο άνθρωπός σου. Υπάρχουν και καλές στιγμές σε μια σχέση, έστω και αν αυτή δεν είχε αίσιο τέλος.
Η σωστή απάντηση σε μια τέτοια συμπεριφορά είναι: «αν εσύ δηλώνεις ότι γύρισες σελίδα, εγώ έκαψα το βιβλίο μας». Δεν χρειάζεται να θυμόμαστε την ύπαρξη ενός τέτοιου ανθρώπου, που διαγράφει τόσο εύκολα όσα έζησε ή που υποκρίνεται ότι όλα είναι τέλεια μετά τον χωρισμό.
Δεν μας αξίζει ένας άνθρωπος που δεν «τιμά» το παρελθόν του και πετάει λάσπη, ένας άνθρωπος που δεν ξέρει τι να κάνει προκειμένου να συντηρήσει τον αρρωστημένο του εγωισμό.
Αφήστε τους λοιπόν να γυρίσουν όσες σελίδες θέλουν! Εσείς κάψτε το βιβλίο. Διαγράψτε τους μια για πάντα από την ζωή σας και αφήστε τους αγκαλιά με τα πολλαπλά τους θέματα.
Να θυμάστε ότι αυτός που συνεχώς παριστάνει κάτι που δεν είναι, έχει θέματα. Θέματα με τον εαυτό του. Μακριά από εμάς τέτοιοι άνθρωποι.
