Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Φωτογραφίζει ο Μάνος Σαββίδης
Είναι κάτι τύποι εκεί έξω, που δεν μοιάζουν με άλλους.
Είναι παράξενα τυπάκια, δεν μπορείς να πάρεις τα μάτια σου από πάνω τους.
Όχι γιατί είναι η μορφή τους που σε κρατά εγκλωβισμένο, αλλά είναι αυτό το συναίσθημα της καθαρότητας.
Ναι, είναι καθάριες ψυχές, τόσο που μοιάζουν με καταγάλανο ουρανό.
Είναι σημαδεμένα τυπάκια από την ζωή.
Δεν περπάτησαν σε εύκολους δρόμους, δεν είχαν διαδρομές στρωμένες με ροδοπέταλα και πολλές φορές τα αγκάθια τους μάτωσαν και τους πλήγωσαν.
Δεν είναι άγιοι, δεν φορούν φωτοστέφανο. Λάμπουν όμως όταν χαμογελούν γιατί έχουν φως στην ψυχή τους.
Κι όταν σου ανοίξουν την αγκαλιά τους και σε κλείσουν μέσα, μοιάζουν με λευκή, ασφαλή, ζεστή φωλιά.
Είναι σπάνιοι αυτοί οι άνθρωποι.
Μοιάζουν να έχουν ξεμείνει εδώ από καιρούς αλλοτινούς, σαν να ξεχάστηκαν ή σαν να έμειναν για να απλώσουν το χέρι σε άλλους και να τους τραβήξουν από το σκοτάδι.
Δεν έχουν ίχνος έπαρσης επάνω τους, ίσως γιατί δεν έχουν και καμία εικόνα της εικόνας τους.
Δεν έχουν ιδέα ούτε για το πόσο πολύτιμοι είναι, ούτε για το πόσο ξεχωριστοί είναι.
Όταν τους μιλάς για τον εαυτό τους, κοκκινίζουν από σεμνότητα.
Δεν έχουν ίχνος ψέματος επάνω τους, γιατί δεν έχουν φόβο να πονέσουν, να παλέψουν, να δώσουν μάχες κι ας μοιάζουν πολλές φορές χαμένες.
Είναι φωτεινά και καθαρά τούτα τα πλάσματα, σαν τον πιο καθαρό, τον πιο γαλανό ουρανό. Κι αυτός ο ουρανός, έχει το όνομά τους.
ΥΓ. Χρόνια πολλά Μάνο!
