Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου
Τίποτα, τίποτα να μην αφήνεις να μπει μέσα σου.
Τίποτα να μην αφήνεις να σε κατακτήσει, να σε ρίξει παρά μόνο τον δικό σου φόβο μήπως δεν μπορέσεις να ζήσεις όπως θέλεις εσύ.
Να γίνεις θηρίο, να γίνεις ίαινα, να βρεις τη δύναμή σου και να τους αφήσεις όλους πίσω.
Εκείνους, ναι εκείνους που προσπάθησαν να σε ρίξουν με το χειρότερο τρόπο.
Την ανικανότητα να φτάσουν σε εκείνα που ποθούν. Την ανικανότητα του να αρπάξουν και να φτιάξουν τα δικά τους θέλω.
Τίποτα να μην αφήνεις πιο “δυνατό” από εσένα να σε στιγματίζει γιατί το έτσι θέλω τους.
Εσύ, εσύ να θέλεις να μπορέσεις να πας παραπάνω από το κάθε ένα τίποτα που εμφανίζεται στη ζωή σου.
Αν ήταν κάτι θα ήταν δυνατοί, δεν θα σε έριχναν μα θα σε έκαναν βασιλιά, βασιλιά δίπλα τους, μαζί τους να κατακτήσετε τον κόσμο μαζί, μαζί και υπερήφανοι.
Υπερήφανοι χωρίς πισώπλατα μαχαιρώματα και πράξεις που δεν αρμόζουν σε έναν δυνατό παρά μόνο σε ένα τίποτα.
Άφησε τα μάτια σου ανοιχτά να δεις το κενό που υπάρχει γύρω σου.
Θα καταλάβεις πως δεν σου αξίζει να ασχοληθείς με τις μικρότητες που σου βουρλίζουν το κεφάλι, γύρω γύρω σαν τον βοριά που παίρνει τα ξερά χορτάρια.
Είσαι δυνατός, πιο πολύ ή πιο λίγο από εκείνους δεν έχει σημασία. Το μόνο σίγουρο είναι πως προσπαθείς να γίνεις κάτι, να φτάσεις τους στόχους σου χωρίς να κρύβεσαι πίσω από κάποιον άλλο.
Κανένα τίποτα δεν αξίζει πιο πολύ από όσο του δίνουμε εμείς αξία.
Το τίποτα αξίζει ένα ακόμα τίποτα που εκείνο δημιούργησε.
Ένα άδειο, κενό δωμάτιο, ένα τίποτα.
