Γράφει η Νεφέλη
Ό,τι κι αν κάνω η μορφή σου με στοιχειώνει. Κλείνω τα μάτια και αμέσως σε βλέπω να μου χαμογελάς. Τα ανοίγω ξαφνιασμένη κι εσύ παραμένεις ακόμη εκεί.
Μπορεί να κοιτώ έναν ξένο, όμως μέσα στα δικά μου μάτια είσαι εσύ.
Βλέμματα, χαμόγελα, κινήσεις, όλα σε θυμίζουν. Έχω μήνες να σε δω και διψάω για μια μονάχα στιγμή να δω. Περπατώ στους δρόμους και οι ματιές λοξές κινούνται από τη μια μεριά στην άλλη γιατί σε αναζητώ και φοβάμαι μην τύχει και σε προσπεράσω χωρίς να σε αντιληφθώ.
Κόσμος πολύς πηγαινοέρχεται εμπρός μου και δίπλα μου, αλλά εσύ πουθενά. Λες και άνοιξε η γη και σε κατάπιε.
Όμως δεν μπορώ να ησυχάσω γιατί το ξέρω πως είσαι κάπου εδώ, τριγύρω μου. Το νιώθω κι αυτό με αναστατώνει ακόμη πιο πολύ.
Μερικές φορές μάλιστα με πλημμυρίζει ένας φόβος, μια ανασφάλεια, μήπως με συναντήσεις και κάνεις πως δεν με έχεις δει.
Η σκέψη αυτή με παγώνει. Δεν ξέρω τι είναι προτιμότερο. Να σε αναζητώ και να μην σε βρίσκω, ή να σε βρω κι εσύ να κάνεις πως δεν με έχει δει;
Όμως να σου πω κάτι; Σε έχω πεθυμήσει τόσο πολύ, που μου αρκεί να σε δω, έστω για λίγο, για στιγμή μονάχα κι ας είναι κι από μακριά.
Πού είσαι μωρό μου; Έλα και θέλω τόσο πολύ να σε δω!
