Γράφει η Μαρία Αλεξίου
Δεν ήταν το αυτοκίνητο, ούτε ο δρόμος.
Ήταν το γέλιο σου που έσκαγε μέσα στη σιγή της πόλης.
Το σώμα σου που τυλίχτηκε πάνω του χωρίς να σκεφτεί, χωρίς να ρωτήσει.
Ήταν η στιγμή που όλα τα «πρέπει» έκαναν στην άκρη, και έμεινε μόνο η αλήθεια σας. Αυτή η παιδική, η ανέμελη, η “τώρα”.
Δεν πήγατε μακριά. Δεν χρειάστηκε.
Ήσασταν ήδη εκεί που ανήκατε. Σ’ εκείνη τη φούσκα χρόνου που χωράει όλα όσα αξίζει να κρατήσεις.
Χωρίς φίλτρα, χωρίς stories, χωρίς τίποτα άλλο παρά την αυθόρμητη χαρά του να είστε μαζί.
Μπορείς να αγαπήσεις κάποιον έτσι, ξαφνικά.
Όχι για το “τι κάνει για σένα”, αλλά για το πώς σε κάνει να ξεχνάς τον εαυτό που ήσουν πριν.
Για το πώς σου κρατάει το πρόσωπο και σου τραβάει το χαμόγελο από μέσα σου.
Για το πώς σε κάνει να γελάς μέχρι να μην μπορείς να ανασάνεις.
Δεν έχουν όλα τα μεγάλα συναισθήματα βαρύγδουπες λέξεις.
Κάποια φοράνε τζιν και μπλέκονται στο κάθισμα ενός παλιού αυτοκινήτου.
Κάποια σε μαθαίνουν να αγαπάς χωρίς σχέδιο, χωρίς εγγυήσεις, μόνο με διαδρομές.
Και τελικά, δεν έχει σημασία πού πας.
Έχει σημασία ποιος είναι δίπλα σου όταν δεν χρειάζεται να πας πουθενά για να είσαι ευτυχισμένος.
