Γράφει η Χριστίνα Μανωλά
Δεν είναι οι φωτογραφίες στο Instagram.
Δεν είναι τα likes, τα τυπικά γενέθλια και οι καλοκαιρινές πόζες σε beach bar.
Η φιλία — η πραγματική — είναι εκείνη που μοιάζει με αυτό το βράδυ.
Με δυο γυναίκες που χορεύουν στο μισοσκόταδο, με ένα τραγούδι δυνατά και καμιά ανάγκη να εντυπωσιάσουν κανέναν.
Είναι τα άσχημα, τα ακατάστατα, τα αληθινά.
Είναι τα βράδια που έπνιξες το κλάμα σου μέσα σε ένα μπουκάλι κρασί, κι εκείνη ήξερε ότι δεν χρειαζόταν να πει τίποτα — μόνο να μείνει.
Είναι τα “σήκω, θα πάμε να χορέψουμε τώρα”, ακόμα κι όταν δεν έχεις κουράγιο ούτε να σταθείς όρθια.
Είναι εκείνη που θα πιάσει τα μαλλιά σου πίσω ενώ ξεφορτώνεσαι κάποιον που σε έκανε κομμάτια.
Εκείνη που θα σου ρίξει χαστούκι με τα λόγια της όταν πρέπει, και μετά θα σου κρατήσει το χέρι σαν να μην έγινε τίποτα.
Δεν είστε ίδιες. Καμία φιλία που αντέχει δεν είναι.
Μα ξέρεις ότι θα ανοίξει το φως, και θα είναι ακόμα εκεί.
Με eyeliner μουτζουρωμένο, φωνή σπασμένη απ’ το γέλιο και καρδιά που σε κουβαλάει σαν ιερό.
Γιατί οι γυναίκες που στέκονται δίπλα σου όταν δεν είσαι στα καλύτερά σου,
είναι εκείνες που αξίζει να χορεύεις μαζί τους όταν όλα ξαναβρίσκουν ρυθμό.
