Γράφει η Ελένη Κασιμάτη
Δεν ξέρω γιατί, αλλά πάντα το «όλα καλά» κρύβει όλα όσα δεν τολμώ να πω. Είναι σαν να μαζεύω τις λέξεις μου, να τις τυλίγω σε χαρτί και να τις κρύβω βαθιά μέσα μου. Γιατί να σου πω τι; Ότι πονάω που έφυγες; Ότι κάθε γωνιά αυτής της πόλης ακόμα μιλάει για εμάς; Ότι οι σιωπές σου έγιναν το ηχείο στο οποίο αντηχούν οι φόβοι μου;
«Όλα καλά» σου είπα. Και το πίστεψες. Ή τουλάχιστον, έδειξες να το πιστεύεις. Δεν με ρώτησες τίποτα παραπάνω. Δεν έψαξες πίσω από τα λόγια μου, δεν έψαξες στα μάτια μου. Ίσως γιατί ήξερες πως αν κοιτούσες λίγο πιο βαθιά, θα έβλεπες το χάος που άφησες πίσω σου.
Αλλά να σου πω κάτι; Το «όλα καλά» ήταν η μόνη επιλογή. Ήταν το τείχος που έπρεπε να χτίσω για να προστατευτώ. Ήταν το τέλος που έπρεπε να δώσω σε μια ιστορία που δεν είχε καμία διάθεση να κλείσει μόνη της. Και το είπα με έναν τρόπο που σε έκανε να πιστέψεις πως πραγματικά το εννοούσα.
Δεν ξέρω αν το «όλα καλά» είναι ψέμα. Ίσως είναι μια προσευχή για κάτι που δεν έχω ακόμα κατακτήσει. Ίσως είναι η αλήθεια που προσπαθώ να αγκαλιάσω. Ή ίσως είναι το μοναδικό πράγμα που μπορούσα να πω χωρίς να ξεσπάσω.
Αν ένα πράγμα μπορείς να κρατήσεις, κράτα αυτό: «Όλα καλά». Γιατί, με τον καιρό, θα γίνει αλήθεια. Ή, τουλάχιστον, κάτι που μοιάζει με αυτή.
