Γράφει ο Αλέξανδρος Παπακωνσταντίνου
Δεν υπήρξε ποτέ εκείνη η αμήχανη στιγμή που κοιτάς το ρολόι σου, αναρωτιέσαι τι να πεις, παίζεις με τα δάχτυλά σου στο τραπέζι, προσπαθώντας να καλύψεις τη σιωπή. Εμείς δεν κάναμε ποτέ αυτό το «πρώτο ραντεβού». Δεν υπήρξαν τα νευρικά γελάκια, οι συστάσεις, οι χαζές ερωτήσεις που υποτίθεται σε βοηθούν να μάθεις τον άλλον.
Γιατί εμείς, ήμασταν κάτι άλλο. Κάτι που ξεκίνησε πριν καν το καταλάβουμε. Σαν να ήμασταν ήδη εκεί, σαν να γνωριζόμασταν από πάντα. Εμείς δεν χρειαστήκαμε τις πρώτες κουβέντες, τις προσεκτικές κινήσεις. Δεν χρειάστηκε να «παίξουμε» το παιχνίδι της πρώτης εντύπωσης. Ήταν όλα γραμμένα αλλιώς για εμάς.
Η πρώτη μας συνάντηση δεν είχε πρόλογο. Δεν είχε «πάμε για καφέ» ή «τι ώρα σε βολεύει». Ήμασταν απλά εκεί, δυο άγνωστοι που αναγνωρίστηκαν στη στιγμή. Τα μάτια σου είπαν περισσότερα από όσα θα μπορούσε να εξηγήσει οποιαδήποτε λέξη. Το χαμόγελό σου έκρυβε όλα όσα χρειαζόμουν να ξέρω.
Και ξέρεις κάτι; Χαίρομαι που δεν είχαμε ποτέ εκείνο το πρώτο ραντεβού. Γιατί αυτό σημαίνει πως δεν χτίσαμε τίποτα με τα «πρέπει». Δεν υποκριθήκαμε, δεν φορέσαμε μάσκες για να εντυπωσιάσουμε. Ήμασταν απλά εμείς.
Ίσως να μην ξέραμε πού πηγαίναμε. Αλλά ξέραμε πώς να βρισκόμαστε. Και αυτό είναι κάτι πιο μεγάλο από κάθε πρώτο ραντεβού. Είναι η αρχή μιας ιστορίας που ξεκίνησε από εκεί που τελειώνουν οι προσποιήσεις.
