Γράφει η Κατερίνα Μίσσια
Και τι χρειάζεται με ρωτάς ο έρωτας;
Δυο τρελούς χρειάζεται.
Δυο τρελούς ο ένας για τον άλλον!
Να ρίχνουν στα σκουπίδια τα πρέπει και τα μη. Να πετάνε στη θάλασσα τα φοβάμαι και τα μήπως. Ακόμα κι αν πιστεύουν πως κάποια στιγμή θα τα φέρει πίσω το κύμα.
Να συνειδητοποιήσουν πως μια φορά περνάμε από αυτό τον κόσμο και η μόνη αμαρτία είναι να μη ζεις τη ζωή που σου χαρίζεται.
Ο Έρωτας δεν είναι πόλεμος, δεν είναι πόνος.
Ο Έρωτας είναι ΖΩΗ!
Είναι το πρώτο χαμόγελο της ημέρας, διαβάζοντας ή ακούγοντας την καλημέρα σου. Είναι τα όνειρα γλυκά που πραγματικά τα εννοούμε αλλά τα όνειρα να περιλαμβάνουν εμάς, μόνο εμάς!
Είναι οι στιγμές μέσα στη μέρα που μου λείπεις. Οι στιγμές μέσα στη μέρα που λαχταράς να με ακούσεις.
Το γέλιο που βγαίνει δυνατά ακόμα κι όταν είμαστε μόνοι και σκεφτόμαστε τις συζητήσεις μας, αυτές τις παιδικές, που σαν έφηβοι χαζογελάμε και κοροϊδεύουμε εμάς, τους άλλους, όλα. Εκείνες οι στιγμές που πιστεύουμε πως είμαστε οι πιο φυσιολογικοί κι όλοι οι άλλοι έχουν πρόβλημα. Που πιστεύουμε πως ΜΑΖΙ είμαστε ανίκητοι σε καθετί που συμβαίνει μέσα στη μέρα. Ακόμα και τις στιγμές που μας νικάει, έχει ο ένας τον άλλο. Γιατί μπορούμε! Γιατί μόνο ΕΜΕΙΣ μπορούμε!
Κι εκεί που σταματάνε ξαφνικά τα γέλια μας, με μια ματιά, με μια σιωπή, πάνω απο 5 δευτερόλεπτα, ξεπηδάει ο πόθος του ενός για τον άλλον. Κι είναι σα να κάνουμε έρωτα βουβό, αμίλητο γεμάτο όμως πάθος. Είμαι δική σου ΜΟΝΟ δική σου! Είσαι δικός μου, ΜΟΝΟ δικός μου. Φεύγουμε αμέσως για το ταξίδι της ηδονής και της απόλαυσης. Χωρίς σκέψεις, χωρίς λέξεις, μόνο πόθος.
Σου ακούγεται τρελό ε;
Ε αυτό είναι ο Έρωτας!
Αυτό είναι Ζωή!
Μη φοβάσαι τον Έρωτα!
Μη φοβάσαι τους τρελούς!
Έρωτας και τρέλα είναι ζευγάρι! Αχώριστο, ακαταμάχητο, γεμάτο φως, αναπνοές, φωνές, μουσικές, γέλια και δάκρυα χαράς! Μόνο χαράς!
Τρελό ε;
Κι αν δεν είμαστε τρελοί, δεν θα μπορέσουμε να το ζήσουμε.
Μα αν το ζήσουμε; Θα είμαστε οι πιο τυχεροί άνθρωποι στον κόσμο.
