Γράφει η Αλεξάνδρα Φαρμάκη
Κάθε γυναίκα κουβαλάει ένα μυστικό. Μια φωτιά που καίει σιωπηλά.
Κάθε γυναίκα έχει κάτι που δεν λέει. Κάτι που κρατάει καλά κρυμμένο πίσω από το βλέμμα της, πίσω από τα χαμόγελα και τα καθημερινά “είμαι καλά”. Μια φωτιά που καίει σιωπηλά, χωρίς να ζητάει τίποτα, χωρίς να φωνάζει.
Έχει μια αδυναμία που δεν ομολογεί ούτε στον ίδιο της τον εαυτό. Κάτι που την κάνει να σπάει τις νύχτες όταν όλα ησυχάζουν και κανείς δεν τη βλέπει. Μια στιγμή που η σιγουριά της μετατρέπεται σε εύθραυστο κομμάτι που τρέμει να παραδεχτεί.
Έχει μια χειρονομία που την προδίδει όταν νιώθει ευάλωτη. Ένα άγγιγμα στο λαιμό της όταν προσπαθεί να κρύψει τη νευρικότητά της. Ένα στρίψιμο στα μαλλιά της όταν το μυαλό της τρέχει χιλιόμετρα μακριά.
Έχει μια σιωπή που κρύβει ιστορίες, πίκρες και θριάμβους. Μια σιωπή που ουρλιάζει πιο δυνατά από κάθε λέξη, γιατί εκεί μέσα έχει φυλάξει όσα δεν τόλμησε ποτέ να πει.
Έχει μια αλήθεια που σέρνει πίσω της σαν σκιά. Μια αλήθεια που την κάνει να ξεχωρίζει, ακόμα κι όταν δεν το παραδέχεται. Κάτι που έζησε, κάτι που έμαθε με τον σκληρό τρόπο, κάτι που την έκανε αυτή που είναι.
Και έχει κι ένα αποτύπωμα. Ένα ίχνος που αφήνει σε όποιον διασταυρωθεί με την ύπαρξή της. Κάτι ανεξίτηλο, κάτι που δεν σβήνει, όσο κι αν προσπαθήσουν να το διαγράψουν. Γιατί όταν μια γυναίκα περάσει από τη ζωή σου, θα ξέρεις ότι δεν μπορείς να την ξεχάσεις.
Μην γελιέσαι. Καμιά γυναίκα δεν είναι απλή. Είναι μυστήριο, είναι φλόγα, είναι πληγή και θεραπεία μαζί. Και αν σταθείς τυχερός, θα δεις πίσω από τη μάσκα, πίσω από τις σιωπές και τα μυστικά της. Και τότε θα καταλάβεις πως ό,τι κουβαλάει μέσα της είναι αυτό που την κάνει μοναδική.
