Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Και ξαφνικά, είσαι εκεί. Στα ίδια μέρη που κάποτε ήταν το «μαζί». Στα ίδια βήματα που άλλοτε ενώνονταν. Τυχαία ή σκόπιμα, ποιος να ξέρει… Μπορεί και τίποτα από τα δύο.
Κοιτάζεστε. Ένα βλέμμα ίσα για να θυμίσετε ο ένας στον άλλο πως κάποτε υπήρξατε. Συνταξιδιώτες, συνοδοιπόροι, παράτολμοι εραστές. Κι ας μη θυμάται κανείς πώς τελείωσε η ιστορία σας. Ή μήπως θυμάται;
Ξέρεις, μερικές αγάπες δεν χρειάζονται λέξεις. Υπήρξαν εκεί, άγριες και ορμητικές, χωρίς να χωρέσουν ποτέ σε προτάσεις και αφηγήσεις. Και τώρα; Στέκεστε απέναντι σαν δυο ξένοι που γνωρίζονται πολύ καλά.
Τι λένε άραγε αυτοί που κάποτε φιλήθηκαν κάπου, κάπως, κάποτε στα κρυφά; Σιωπή. Η σιωπή είναι το μόνο που χωράει πια. Όχι από ντροπή ή τύψεις, αλλά από εκείνη την αλήθεια που δεν επιδέχεται επιβεβαιώσεις.
Κι εκείνη η μικρή σπίθα, που μόλις φάνηκε να αναβοσβήνει, δεν προλαβαίνει να ζεστάνει ούτε την καρδιά ούτε τη μνήμη. Ίσα που προλαβαίνει να σου θυμίσει πως κάποτε, για λίγο, υπήρξατε κάτι. Κάτι που έμοιαζε με έρωτα. Κάτι που έμοιαζε με αλήθεια.
Μα τι να πεις τώρα; Ό,τι κι αν ειπωθεί θα χαλάσει τη στιγμή. Ένα βλέμμα μόνο. Αυτό φτάνει. Για να γνωρίζετε και οι δύο πως κάποτε μοιραστήκατε κάτι που κανείς δεν θα καταλάβει.
Και συνεχίζεις τον δρόμο σου. Όχι επειδή δεν πόνεσε. Αλλά επειδή έμαθες πως υπάρχουν αγάπες που δεν χρειάζονται δεύτερες πράξεις. Γιατί τελείωσαν τη σωστή στιγμή. Ίσα που προλάβανε να γραφτούν σαν σημείωση σε ένα ημερολόγιο που δεν ανοίγεις πια.
