Γράφει η Μαρία Κυπραίου
Χθες σε είδα μετά από καιρό και ήσουν τόσο διαφορετικός.
Χθες μετά από πολλούς μήνες έπεσα πάλι επάνω σου. Γιατί άλλαξες τόσο πολύ; άραγε τόσο άλλαξα και εγώ;
Η έκφραση σου, το πρόσωπο σου, τι έγινε; αλλοιώθηκαν τα χαρακτηριστικά σου τόσο πολύ; ή απλά εμένα μου φαίνεται; βλέπεις όταν σου είπα να χωρίσουμε δεν ήμουν ο άνθρωπος που είμαι τώρα, δεν σκεφτόμουν όπως τώρα. Δεν είμαι πια εγώ. Αλλά νόμιζα οτι εσύ θα ήσουν. Θα έμενες ο ίδιος άνθρωπος που γνώρισα, εκείνος που ερωτεύτηκα και αγάπησα. Γιατί έχεις τόση μελαγχολία στο βλέμμα σου; ποιος σου έκανε αυτό το κακό; άραγε εγώ; εγώ να φταίω που μετά από τέτοια ιστορία αγάπης καταλήξαμε εδώ;
Εγώ νιώθω. Εσύ; ακόμα; έστω και λίγο;
Σε είδα μετά από καιρό και ένιωσα πάλι εκείνο τον κόμπο στο στομάχι μου. Εκείνο το διαφορετικό, το μοναδικό που δεν το νιώθεις με τον οποιοδήποτε. Ένιωσα όμως και μια χαρακιά, στο στήθος, στο μέρος της καρδιάς, για όλο αυτό που έβλεπαν τα μάτια μου.
Πως αλλάξαμε έτσι ρε αγάπη μου;
Σε είδα πάλι χθες και τα έχασα, έφυγαν οι λέξεις. Μου έλειψες τόσο ήθελα να πω, αλλά δεν μίλησα. Ήμουν και εγώ λίγο κομμάτια. Πλησίαζε εκείνη η μέρα που ήταν για τους δύο μας. Εκείνη η μέρα που ξέραμε μονο εμείς και κάνεις άλλος. Και είχα αυτή τη μελαγχολία, την ίδια που είχε το βλέμμα σου. Σκέφτηκα γιατί να είμαστε χωριά τέτοια μέρα αλλά γέλασα. Δεν γίνεται αλλιώς είπα στον εαυτό μου.
Σε είδα πάλι εκείνη την ημέρα με τη βροχή. Περπταγες σκυφτός, χωρίς ομπρέλα. Ήθελα να σε ρωτήσω τι έχεις, δεν τόλμησα, αλλά ήξερα ότι κάτι σε βαραίνει. Ήρθα απλά και στάθηκα μπροστά σου, σήκωσες τα μάτια και με κοίταξες, σε κοίταξα έντονα σαν να σου έλεγα πως είμαι εδώ. Μάλλον δεν το κατάλαβες. Μου χαμογέλασες αχνά και έφυγες. Και ήθελα τόσο πολύ να μπεις κάτω από την ομπρέλα μου. Ήθελα να μιλήσουμε για όλα, να μου πεις τα νέα σου, τι σε ενοχλεί, πόσο με αγαπάς, αλλά έφυγες.
Σε είδα ξανά και κάθε φορά πονάει πολύ περισσότερο από την προηγούμενη. Είσαι μια πληγή που δεν θα κλείσει ποτέ. Είσαι εκείνος που μιλάει στη ψυχή μου. Εσυ. Κανένας άλλος. Και σε αγαπάω. Όσο καμία άλλη. Δεν αντέχω να σε βλέπω από μακριά.
