Γράφει ο Ηλίας Μαυρόπουλος
Μύρισε Οκτώβριος , θεέ μου πόσο υπέροχη μυρωδιά;
Καθισμένη στο μεγάλο μου παράθυρο βλέπω δειλά δειλά τις πρώτες ξυλόσομπες του χωριού να γεμίζουν την ατμόσφαιρα από την υπέροχη μυρωδιά του καμένου ξύλου.
Τα πρώτα φύλλα που έπεσαν από τα δέντρα, έχουν καλύψει κιόλας μεγάλο μέρος από το υγρό έδαφος, και εγώ, εγώ αναπολώ τις μέρες μου μαζί σου.
Λίγα δάκρυα κυλάνε από τα μάτια μου όταν θυμάμαι πως τέτοια εποχή σε είχα στην αγκαλιά μου, και χαζευαμε μαζί αυτό το υπέροχο τοπίο.
Δεν ξέρω αν ειναι δάκρυα χαράς ή λύπης, γιατί όποτε σε φέρνω στο νου μου να ξέρεις, χαμογελάω. Ζήσαμε όμορφες στιγμές. Τόσες όμορφες αναμνήσεις και εμείς;
Εμείς θα μπορούσαμε απλά κάθε Οκτώβρη, να κοιτούσαμε το ίδιο τοπίο μέχρι τα βαθιά μας γεράματα, έτσι όπως κάναμε παλιά, εγώ και εσύ, ο ένας στην αγκαλιά του αλλου σιωπηλοί.
Δεν θα σε ξεχάσω ποτέ να είσαι σίγουρος, και αν ποτέ το κάνω, κάθε μήνα Οκτώβρη θα έρχεσαι στον νου μου, έτσι όπως και τώρα, να με κρατάς συντροφια μαζί με τις υπέροχες αυτές μυρωδιές του, να σκουπίζεις τα δάκρυα χαράς από τα μάτια μου, και εγώ να χάνομαι στην ζεστή σου αγκαλιά!
