Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Δεν είστε μαζί επειδή μοιράζεστε ένα κρεβάτι.
Δεν είστε μαζί επειδή πάτε τα παιδιά στο σχολείο, καλημερίζεστε και προχωράτε στη μέρα σας.
Δεν είστε μαζί επειδή κάθεστε στο ίδιο τραπέζι, βλέπετε το ίδιο κανάλι, κάθεστε στον ίδιο καναπέ.
Δεν είστε μαζί επειδή τα χριστούγεννα, το πάσχα και τον Αύγουστο φοράτε τα καλά σας, βάζετε και την μάσκα της τεχνιτής ευτυχίας και παρουσιάζεστε σαν αγία οικογένεια σε φίλους, γνωστούς, συγχωριανούς και λοιπούς παροικούντες στον μικρόκοσμό σας.
Δεν είστε μαζί επειδή ταξιδεύετε στους ίδιους προορισμούς αλλά ποτέ στα ίδια όνειρα.
Δεν είστε μαζί επειδή μοιράζεστε τραπεζικά δεδομένα και κοινωνικές νόρμες.
Δεν είστε μαζί, κατάλαβες;
Είστε δυο μονάδες που μοιράζονται τις συμβάσεις τους.
Είστε δυο μονάδες που μοιράζονται τα “πρέπει” τους και κρύβονται από τα “θέλω τους”.
Είστε δυο μονάδες που δεν τόλμησαν ποτέ, να ζήσουν τις επιλογές τους.
Είστε δυο μονάδες, που θα ανήκετε πάντα, στην τελευταία σκέψη που κάνετε πριν κλείσετε τα μάτια και στην πρώτη που κάνετε μόλις τα ανοίξετε.
Είστε δυο μονάδες, που θα ανήκετε πάντα σε εκείνον που κάνει την καρδιά σας να χτυπά λίγο πιο δυνατά.
Είστε δυο μονάδες, που θα ανήκετε πάντα, σ’εκείνον που σας κάνει να χαμογελάτε, να νιώθετε, να θυμώνετε, να γελάτε και να κλαίτε.
Σε έναν κόσμο γεμάτο μονάδες, διεκδίκησε το αληθινό μαζί.
Εκείνο που ζει, νιώθει και υπάρχει “παρ’ όλα τα…”
