Γράφει η Μόνια Μακρή
Έχω συνηθίσει τα κάστρα που φτιάχνω, να έρχεται συνέχεια ένα κύμα και να τα παίρνει μαζί του.
Και πάλι από την αρχή!
Κάθε τέλος μια νέα αρχή δε λένε;
Μόνο που εγώ κάθε τέλος το σφράγιζα με το αίμα της ψυχής μου. Κάθε νέα αρχή με έβρισκε με σακατεμένα φτερά.
Και κάθε που ο χρόνος επούλωνε τις πληγές μου, στρωνόμουν ξανά και ξανά στη δουλειά για να φτιάξω ακόμη πιο μεγάλο Κάστρο στην άμμο.
Και με ρωτάς.. μα γιατί κορίτσι μου γλυκό επιμένεις να χτίζεις στην άμμο; Γιατί επιμένεις να χτίζεις με το κύμα να απειλεί κάθε κίνησή σου;
Γιατί η δική μου φτιαξιά καλέ μου άνθρωπε είναι για τα δύσκολα. Γιατί αυτό το κύμα που εσείς βλέπετε σαν απειλή.. εμένα έγινε ο καλύτερος σύμβουλός μου. Δε θα μάθαινα ποτέ πόσο δυνατή είμαι, αν δεν πατούσα πάνω στα χαλάσματα της ίδιας μου της ζωής.
Κάθε νέα αρχή ριχνόμουν στη δουλειά πιο δυνατή από πριν και πιο σοφή. Εστίαζα στα λάθη του παρελθόντος και γινόμουν πιο προσεκτική.
Κι εκεί που έκανα βήματα πίσω για να θαυμάσω το πανέμορφο κάστρο μου, ερχόταν με λύσσα ένα κύμα και πίσω του άφηνε απλώς νερό και χώμα. Μόνο κάτι πετρούλες ολοστρόγγυλες, που ήταν διαλεγμένες μία-μία, πρόδιδαν πως εκεί υπήρχε άλλη μια επένδυση ζωής.
Δεν το κοιτούσα ποτέ πάνω από μία φορά. Δε θα το έφερνα πίσω.
Όμως καθόμουν ατελείωτες ώρες πλάι του για να μελετήσω καλύτερα τις κακοτεχνίες μου. Δε θα πω ψέματα.. δεν το έβαζα ποτέ στα πόδια. Το παράπονό μου όμως, το άκουγε μόνο εκείνη..
Η θάλασσα! Αχ, αυτή η θάλασσα! Ένα βάλσαμο πάντα. Παίρνει τις σιωπές σου που όμως κρύβουν τα πιο μεγάλα λόγια και τις θάβει στο βυθό.
Δεν τις πνίγει. Δεν τις αφανίζει. Τις μεταφέρει και τις φυλά καλά κρυμμένες σε ένα σεντούκι στα βάθη του ωκεανού. Και όταν νοιώσει πως είσαι έτοιμος να δεχθείς ανείπωτες αλήθειες και φόβους, τότε τις ανασύρει και τις ξεβράζει εκεί μπροστά στο οχυρωμένο κάστρο σου.
Και αυτή.. είναι η αλήθεια. Η δική μου αλήθεια! Που τόσο είχα αγαπήσει και που τόσο εύκολα κατέληξε να με προδώσει. Την κοιτώ μπροστά στα χαλάσματα και δεν της κακιώνω. Δεν της γυρνώ την πλάτη. Της χαμογελώ γλυκά και της κλείνω το μάτι.
Έμαθα καλύτερα ΕΜΕΝΑ , της γνέφω. Με αγάπησα περισσότερο! Και έμαθα πως η υπερπροσπάθεια δε μου βγαίνει πάντα σε καλό.
«Με την καρδιά κορίτσι μου».. μου γνέφει εκείνη. «Με την καρδιά! Άσε τον νου. Τον κούρασες πια! Χρόνια ολόκληρα είχες στοιχισμένα τα πάντα σαν πιστά στρατιωτάκια. Να μην ξεφεύγει τίποτα από το πλαίσιο της τελειότητας. Και λοιπόν; Εσύ που είσαι σε όλα αυτά;»
«Με την καρδιά κορίτσι μου. Με την καρδιά»!
Και πάντα να θυμάσαι πως κανένα τέλος δεν έρχεται με άδεια χέρια.
