Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Μην τους θαυμάζεις επειδή “τα καταφέρνουν”.
Μην τους χειροκροτάς επειδή “ξέρουν πώς να τη βγάζουν καθαρή”.
Δεν είναι εξυπνάδα αυτό.
Είναι πονηριά.
Και η πονηριά, είναι απλώς ένας τρόπος να ξεγελάς τον κόσμο όταν δεν έχεις τίποτα καλύτερο να δώσεις.
Η πονηριά είναι τρόπος σκέψης.
Φτηνός.
Υπολογιστικός.
Χτισμένος πάνω στον φόβο μήπως σε ξεπεράσουν.
Οι πονηροί άνθρωποι δεν σκέφτονται μπροστά.
Σκέφτονται πώς θα επιβιώσουν στο τώρα.
Με όποιο κόστος.
Και πιο συχνά, με κόστος κάποιου άλλου.
Δεν έχουν φαντασία.
Έχουν μηχανισμούς.
Δεν έχουν όραμα.
Έχουν σχέδια που βολεύουν μόνο τους ίδιους.
Η πονηριά δεν χρειάζεται μυαλό.
Χρειάζεται μόνο ένστικτο επιβίωσης και λίγο θράσος.
Και πολλές φορές, όσο λιγότερο μυαλό έχει κάποιος, τόσο πιο πονηρός γίνεται.
Γιατί ξέρει πως δεν μπορεί να σταθεί αλλιώς.
Δεν μπορεί να εμπνεύσει.
Δεν μπορεί να κερδίσει με καθαρότητα.
Ο έξυπνος θα βρει λύση.
Ο πονηρός θα βρει τρύπα.
Ο έξυπνος θα σου μιλήσει στα ίσια.
Ο πονηρός θα σου χαμογελάσει και θα σου φυτέψει το μαχαίρι όταν γυρίσεις πλάτη.
Γι’ αυτό μην τους θαυμάζεις.
Μην τους λες “χειριστικούς”.
Πες τα πράγματα με το όνομά τους:
μικροί.
φοβισμένοι.
στεγνοί.
Η πονηριά είναι η έξυπνη επιλογή του ανίκανου.
Εκείνου που δεν έχει κότσια να σταθεί στα ίσια.
Εκείνου που φοβάται ότι δεν αξίζει, και προσπαθεί να σε πείσει πως κανείς δεν αξίζει.
Κράτα τους έξω απ’ τον κόσμο σου.
Όχι από κακία.
Από σεβασμό στο δικό σου μυαλό.
Γιατί άλλο να σκέφτεσαι καθαρά,
κι άλλο να σκέφτεσαι πονηρά.
Το πρώτο θέλει μυαλό.
Το δεύτερο, απλώς έλλειψή του.
