Γράφει ο Γιώργος Λυμπεράκης
Το κατάλαβα αργά. Όπως τα περισσότερα σημαντικά πράγματα.
Τους έχεις δίπλα σου και πιστεύεις ότι θα είναι εκεί και αύριο. Ότι αν σήμερα δεν απαντήσεις, δεν πειράζει. Αν σήμερα δεν αγκαλιάσεις, δεν χάθηκε ο κόσμος. Αν σήμερα δεν πεις «σε ευχαριστώ» ή «σε χρειάζομαι», θα το πεις κάποια άλλη στιγμή.
Μόνο που η «άλλη στιγμή» δεν έχει υπογράψει συμβόλαιο μαζί σου.
Οι άνθρωποι κουράζονται. Όχι από τα λάθη σου. Από την αδιαφορία σου. Από τη σιωπή σου. Από το ότι θεωρείς την παρουσία τους δεδομένη, λες και είναι έπιπλο στο σαλόνι σου. Εκεί. Σταθερό. Ακίνητο. Να σε περιμένει.
Κανείς δεν μένει για πάντα εκεί που δεν εκτιμάται.
Και μη μπερδεύεσαι. Η εκτίμηση δεν είναι μεγάλα λόγια. Δεν είναι δημόσιες δηλώσεις. Είναι μικρά, καθημερινά πράγματα. Ένα μήνυμα χωρίς λόγο. Ένα βλέμμα που λέει «σε βλέπω». Μια κίνηση που δείχνει ότι δεν τον έχεις ξεχάσει μέσα στο χάος σου.
Τους ανθρώπους πρέπει να τους φροντίζεις όταν είναι δίπλα σου. Όχι όταν αρχίσουν να απομακρύνονται. Όχι όταν κρυώσουν. Όχι όταν σωπάσουν.
Γιατί όταν φύγουν, δεν φεύγουν από θυμό. Φεύγουν από συνειδητοποίηση.
Και τότε είναι αργά.
Τότε θυμάσαι όλα όσα δεν έκανες. Όλες τις φορές που μπορούσες να δείξεις λίγη παραπάνω τρυφερότητα και δεν το έκανες. Όλες τις στιγμές που προτίμησες τον εγωισμό σου αντί για τη σχέση σου.
Μη φτάνεις στο σημείο να λες «δεν το κατάλαβα». Το κατάλαβες. Απλώς πίστεψες ότι έχεις χρόνο.
Δεν έχεις.
Αν έχεις κάποιον που σε αγαπά, που σε αντέχει, που στέκεται δίπλα σου χωρίς θόρυβο, μην τον δοκιμάζεις. Μην μετράς μέχρι πού φτάνει η υπομονή του. Μην παίζεις με την απουσία του σαν να είναι θεωρητικό σενάριο.
Οι άνθρωποι δεν είναι πρόβα. Δεν είναι δεδομένο. Δεν είναι αναλώσιμοι.
Εκτίμησέ τους τώρα. Πες το τώρα. Δείξ’ το τώρα.
Γιατί όταν κλείσει η πόρτα, δεν ακούγεται πάντα θόρυβος.
Ακούγεται μόνο το κενό.
