Γράφει ο Πάνος Θεοδώρου
Υπάρχει μια απορία που τριγυρνάει στο μυαλό πολλών: γιατί κάποιοι άνθρωποι πατάνε πάνω σε άλλους για να προχωρήσουν και, παρ’ όλα αυτά, δείχνουν να ευημερούν; Γιατί εκείνοι που αδικούν, που φέρονται με σκληρότητα και αδιαφορία, φαίνεται να κερδίζουν σεβασμό και εκτίμηση από τον περίγυρο τους;
Η απάντηση είναι απλή, αλλά όχι εύκολη να τη δεχθείς: η ζωή δεν αφήνει τίποτα απλήρωτο. Μπορεί να καθυστερεί, μπορεί να σε δοκιμάζει, αλλά στο τέλος βρίσκει πάντα τρόπο να ισορροπήσει τα πράγματα. Ο άνθρωπος που πληγώνει, που προδίδει, που διαλύει, κάποια στιγμή θα βρεθεί απέναντι σε όλα αυτά που μοίρασε. Κι αν νομίζει πως θα ξεφύγει, η ζωή έχει τον τρόπο της να τον φέρει στο ίδιο σταυροδρόμι που έβαλε εσένα.
Δεν χρειάζεται να παλεύεις να αποδείξεις ποιος είχε δίκιο και ποιος άδικο. Δεν χρειάζεται να σχεδιάζεις εκδίκηση, να πνίγεσαι στο δηλητήριο της σκέψης «να του γυρίσω τα ίδια». Η εκδίκηση είναι βαρύ φορτίο, τρώει πρώτα εσένα και μετά τον άλλον. Η αδιαφορία όμως είναι όπλο. Να μην τους δίνεις χώρο να αναστατώνουν το μέσα σου, να μην τους χαρίζεις την ικανοποίηση πως σε γονάτισαν.
Να θυμάσαι: όποιος σε πλήγωσε θα νιώσει στο πετσί του τον ίδιο πόνο, μόνο που δεν θα έχει εσένα δίπλα του για να τον μαλακώσεις. Όποιος σε αδίκησε, θα γευτεί την ίδια αδικία, χωρίς κανέναν να του δώσει δεύτερη ευκαιρία. Η ζωή ξέρει να δίνει τα μαθήματα που χρειάζονται, και τα δίνει πιο σκληρά απ’ όσο θα το έκανες εσύ.
Η δική σου δουλειά είναι να προχωρήσεις. Να κρατήσεις καθαρό το βλέμμα σου, να μη χάσεις την ψυχή σου μέσα στον βάλτο των δικών τους επιλογών. Γιατί, στο τέλος, αυτό που μετράει δεν είναι ποιος σε πλήγωσε, αλλά ποιος άντεξε. Και πίστεψέ με, αν κρατήσεις γερά, θα δεις την ισορροπία να επιστρέφει εκεί που πρέπει.
Γι’ αυτό σταμάτα να σπαταλάς ενέργεια σε σκέψεις εκδίκησης. Μην αναλώνεσαι. Δώσε χώρο μόνο σε ό,τι σε κάνει να νιώθεις ζωντανός. Τα υπόλοιπα άσ’ τα στη ζωή. Αυτή ξέρει πολύ καλύτερα από όλους μας.
