Γράφει ο Σπύρος Σταθάτος
Άκουγα τις προάλλες το πολύ όμορφο τραγούδι της Μποφίλιου, «Εν Λευκώ». Ένα τραγούδι με ιδιαίτερη συναισθηματική φόρτιση που έχει κάνει «γκελ» στον κόσμο εδώ και χρόνια. Με τράβηξε πολύ ένας στίχος: «αν σ αγαπούν να μάθουν να στο λένε και αν δεν στο πουν να μάθεις να το κλέβεις».
Συμφωνώ εν μέρει. Οι άνθρωποι που μας αγαπούν είναι ωραίο να μας δείχνουν την αγάπη τους, όπως και εμείς άλλωστε. Φανταστείτε μια σχέση που ο ένας από τους δύο είναι αδιάφορος. Δεν έχει και πολύ ζωή…
Σε αυτό που “διαφωνώ” είναι στο δεύτερο σκέλος της πρότασης: «να μάθεις να το κλέβεις». Εννοείται ότι η πρόταση είναι μεταφορική και με το να το “κλέβεις” ο στιχουργός εννοεί να το “εκμαιεύεις”, ίσως και να το “εκβιάζεις”, αλλά και πάλι με βρίσκει αντίθετο. Στην αγάπη δεν μπορείς να πάρεις τίποτα με το “ζόρι” ή με “τρόπο” (τεχνηέντως). Αυτός που αγαπά, θα βρει τον τρόπο να σου εκφράσει την αγάπη του.
Η αγάπη δεν κρύβεται, δεν φυλακίζεται και δεν μένει στη σιωπή. Αν είσαι σε σχέση με κάποιον ή κάποια και δεν βλέπεις, αλλά ούτε και νιώθεις, την αγάπη, απλά δεν υπάρχει. Δεν χρειάζεται ούτε να εθελοτυφλείς, ούτε να προσπαθείς να την “φέρεις” στην επιφάνεια με το ζόρι. Δέξου το και πάρε τις αποφάσεις σου.
Το αληθινό «σ΄αγαπώ», λέγεται αβίαστα, κατευθείαν από την ψυχή και χωρίς σκοπιμότητες. Αν στο χαρίσουν, είσαι πολύ τυχερός. Αν όχι, ψάξε αλλού.
Μην προσπαθήσεις όμως να το “κλέψεις” γιατί δεν θα είναι αληθινό! Θα είναι κατά συνθήκη! Και δεν θα είσαι ποτέ καλά με αυτό!
