Γράφει η Νίκη Σταματοπούλου
Δεν έχει σημασία πόσες φορές το είπες.
Ούτε πόσο όμορφα έντυσες τις λέξεις σου.
Η επιθυμία δεν χρειάζεται μεγάλα λόγια.
Χρειάζεται χώρο. Χρόνο. Παρουσία.
Αν με ήθελες στ’ αλήθεια, θα το είχα δει στο “πού είσαι;”, στο “πάμε να σε δω”, στο “τελείωσα, έρχομαι”.
Όχι στα αόριστα “μου λείπεις”, που ξεφούσκωναν πιο γρήγορα κι από μήνυμα στο κινητό.
Όχι στα “θα τα πούμε” που ποτέ δεν έγιναν πράξη.
Η επιθυμία δεν είναι συναίσθημα. Είναι στάση.
Είναι επιλογή. Είναι ο τρόπος που κάποιος σου δείχνει πως,
μες στη μέρα του,
μες στην ταραχή του,
μες στη ζωή του,
εσύ έχεις θέση.
Αν ήθελες, θα την είχες φτιάξει εσύ αυτή τη θέση.
Δεν θα χρειαζόταν να σου το θυμίσω.
Δεν θα περίμενα να περισσέψουν λεπτά για να υπάρξω.
Ξέρεις, στο τέλος όλα καταγράφονται.
Όχι στα λόγια που είπες, αλλά σ’ αυτά που δεν έκανες.
Στο ότι μ’ άφησες στην άκρη, την ώρα που ήθελα να είμαι το κέντρο σου.
Και κάπου εκεί καταλαβαίνεις.
Δεν έφταιγε που δεν το έλεγε αρκετά.
Έφταιγε που δεν το έκανε ποτέ αρκετά.
