Γράφει η Σοφία Σοφιανίδου
Σου είπαν ψέματα.
Η αγάπη δεν είναι ιδρώτας. Δεν είναι αγγαρεία. Δεν είναι συμβιβασμός.
Η αγάπη δε θέλει κόπο.
Η αγάπη θέλει κότσια.
Κότσια να πετάξεις τις μάσκες.
Κότσια να δείξεις το πρόσωπό σου χωρίς φίλτρα, χωρίς «πρέπει», χωρίς φόβο.
Κότσια να φανείς γυμνός με όλες τις πληγές σου.
Κότσια να παραδεχτείς:
«Πονάω».
«Φοβάμαι».
«Χρειάζομαι».
Όχι «είμαι δυνατός πάντα». Αυτό είναι ψέμα.
Η αλήθεια είναι δύναμη. Και η δύναμη θέλει κότσια.
Η αγάπη δεν είναι να σκύβεις το κεφάλι για να κρατήσεις την ησυχία.
Δεν είναι να θυσιάζεσαι μέχρι να μην υπάρχεις.
Δεν είναι να ζεις μισός.
Η αγάπη είναι φωτιά.
Ή την αντέχεις… ή καίγεσαι.
Θέλει κότσια να μείνεις όταν όλα γύρω σου γκρεμίζονται.
Θέλει κότσια να φύγεις όταν το ψεύτικο σε πνίγει.
Θέλει κότσια να κοιτάξεις τον άλλον στα μάτια και να πεις:
«Εγώ σε θέλω. Χωρίς όρους. Χωρίς παζάρια. Χωρίς αν».
Η αγάπη δεν είναι για τους βολεμένους.
Δεν είναι για τους δειλούς.
Δεν είναι για εκείνους που κρύβονται πίσω από «θα δούμε» και «ίσως».
Η αγάπη είναι για τους τολμηρούς.
Για όσους ρισκάρουν να διαλυθούν και να ξαναχτιστούν.
Για όσους ξέρουν πως μπορεί να ματώσουν, αλλά δεν κάνουν πίσω.
Ναι, είναι εύκολο να λες «σ’ αγαπώ».
Μα θέλει κότσια να το αποδεικνύεις κάθε μέρα.
Με πράξεις.
Με επιλογές.
Με την ίδια σου τη ζωή.
Η αγάπη δε μετριέται σε υποχωρήσεις.
Δε ζει σε σχέσεις-φυλακές.
Δε χωράει σε «πρέπει» και σε «μη».
Η αγάπη είναι άλμα στο κενό.
Κι όποιος δεν έχει κότσια, μένει πίσω.
Με την ασφάλεια του τίποτα.
Η αγάπη δε θέλει κόπο.
Ο κόπος είναι για τα ψέματα.
Η αγάπη θέλει ψυχή. Θέλει ρίσκο. Θέλει κότσια.
Κι αν τα έχεις, τότε ξέρεις.
Δεν υπάρχει τίποτα πιο αληθινό.
Τίποτα πιο άγριο.
Τίποτα πιο συγκλονιστικό…
από το να αγαπάς χωρίς φόβο.
