Γράφει η Αστέρω
Όλοι μεγαλώνουμε με μια ιστορία στο μυαλό μας. Ότι είμαστε φτιαγμένοι για κάτι συγκεκριμένο, για έναν ορισμένο δρόμο. Η κοινωνία, οι γονείς, οι δάσκαλοι, ακόμα και οι ίδιοι μας οι φόβοι, μας ψιθυρίζουν συνεχώς. Σαν να υπάρχει ένα αόρατο πλαίσιο που καθορίζει το πόσο μπορούμε να αντέξουμε, το πόσο αξίζουμε, το πόσο μακριά μπορούμε να φτάσουμε.
Όμως η αλήθεια είναι πιο απλή και πιο επώδυνη. Κανείς δεν ξέρει στ’ αλήθεια από τι είμαστε φτιαγμένοι, ούτε καν εμείς. Μόνο όταν φτάνουμε στο σημείο που νομίζουμε ότι «δεν πάει άλλο» τότε αρχίζει η πραγματική μας ιστορία.
Να φτάνεις πιο μακριά από αυτό που νομίζεις πως αντέχεις, σημαίνει να αμφισβητείς τα όρια που σου φόρεσαν και τα όρια που αποδέχτηκες μόνος σου. Είναι να επιλέγεις το δύσκολο αντί για το βολικό, να πατάς σε έδαφος αβέβαιο γνωρίζοντας πως ίσως σκοντάψεις, ίσως και πέσεις. Αλλά κάπου εκεί, στην πτώση, μαθαίνεις πως δε σπάμε τόσο εύκολα όσο φανταζόμαστε.
Στις σχέσεις, στο προσωπικό μας ταξίδι, ακόμη και στον εσωτερικό μας διάλογο, οι στιγμές που προχωράμε πέρα από το «είμαι φτιαγμένος γι’ αυτό» είναι εκείνες που μάς μεταμορφώνουν. Δεν είναι η άνεση που μας αλλάζει, είναι η υπέρβαση. Ο άνθρωπος που έμεινε ξυπνητός ένα βράδυ για να φροντίσει κάποιον που αγαπά ενώ ήταν εξαντλημένος. Ο άνθρωπος που τόλμησε να πει την αλήθεια του ακόμη κι αν έτρεμε. Εκεί βρίσκεται το «παραπέρα».
Τα κρυφά νοήματα δεν είναι μόνο στη δύναμη, αλλά και στην αποδοχή της αδυναμίας. Να φτάνεις πιο μακριά δε σημαίνει να γίνεις άτρωτος. Σημαίνει να ξέρεις ότι μπορείς να λυγίσεις, αλλά παρ’ όλα αυτά προχωράς. Ότι μπορεί να πονέσεις, αλλά μέσα στον πόνο κρύβεται η αλήθεια σου. Ότι τα όρια δεν είναι τείχη, είναι μόνο σκιές που εξαφανίζονται όταν τις πλησιάσεις.
Κάθε φορά που σπρώχνουμε λίγο παραπέρα το δικό μας «ταβάνι», ανακαλύπτουμε ότι ήταν απλώς μια ψευδαίσθηση. Δεν είμαστε φτιαγμένοι για ένα μόνο σενάριο. Είμαστε φτιαγμένοι για μεταμόρφωση, για ατελείωτες εκδοχές του εαυτού μας. Κι όσο κι αν τρομάζει αυτό, κρύβει την πιο μεγάλη ελευθερία. Ότι δε χρειάζεται να χωράμε σε κανένα καλούπι.
Ίσως το μεγαλύτερο μυστικό είναι ότι το «πιο μακριά» δε μετριέται σε αποστάσεις, σε επιτυχίες ή σε κατακτήσεις. Μετριέται στις στιγμές που κάναμε κάτι που πιστεύαμε πως δεν μπορούμε. Στο βλέμμα που αντέξαμε, στην απόφαση που πήραμε, στη σιωπή που επιλέξαμε αντί για φωνές. Εκεί είναι η πραγματική υπέρβαση. Στην εσωτερική μας νίκη.
Να φτάνεις πιο μακριά από αυτό που νομίζεις πως είσαι φτιαγμένος είναι μια διαρκής πρόκληση. Να ξεγλιστρήσεις από τον στενό ορισμό του εαυτού σου και να αγγίξεις κάτι απρόβλεπτο. Να αφήσεις πίσω σου τη βεβαιότητα του «έτσι είμαι» και να τολμήσεις να ρωτήσεις «Κι αν είμαι κάτι παραπάνω;»
Κι η απάντηση, αργά ή γρήγορα, έρχεται.
Είσαι πάντα κάτι παραπάνω.
