Γράφει η Κέλλυ Μπόζα
Πόσες φορές επιτρέπεται να πέσεις;
Επιτρέπεται;
Δεν υπάρχει επιτρέπεται.
Το ερώτημα είναι πόσες αντέχεις.
Και έχω αντέξει πολλές.
Ξέρεις δεν φοβήθηκα ποτέ τα χαμηλά.
Έπεσα, έφαγα τα μούτρα μου, έκατσα αγκαλιάζοντας τα γόνατα μου σφιχτά.
Τα δάκρυα καθάριζαν τα αίματα από τις πληγές στα γόνατα μου.
Δεν το φοβάμαι σου λέω το κάτω.
Έχω μείνει ώρες, μέρες, βδομάδες εκεί.
Έχω βιώσει το κάθε λεπτό.
Και τα λεπτά εκεί στο δάπεδο κυλούν σαν σταγόνες από χαλασμένη βρύση.
Αργόσυρτα και βαριά.
Την δύναμη την βρήκα, σηκώθηκα.
Καθάρισα όπως, όπως τις πληγές και περπάτησα ξανά.
Δεν βιάστηκα ποτέ να τρέξω.
Μωρέ πονάνε λίγο οι ριμάδες οι πληγές.
Θέλει βήματα αργά και σταθερά για να προχωρήσεις.
Και προχώρησα.
Βέβαια ξανά έπεσα.
Και ξανά, και ξανά, και ξανά.
Λες και δεν έμαθα έμαθα από τι χάνω την ισορροπία μου.
Ίσως και να έμαθα, αλλά είναι που δεν φοβάμαι το κάτω.
Γιατί κάθε φορά σηκώνομαι πιο γρήγορα, οι πληγές γίνονται γρατζουνιές και δεν πονάνε τόσο, τα βήματα μου είναι πιο σίγουρα και έντονα.
Κάποια στιγμή απλά θα σκοντάφτω.
Ναι αυτό δεν μπορείς να το αποφύγεις.
Θα σκοντάφτεις, αλλά θα προσπερνάς.
Θα έχεις τη δύναμη να προχωράς αγέροχα σε ένα κακοσυντηρημένο πεζοδρόμιο.
Και δυστυχώς υπάρχουν πολλά εδώ που ζούμε.
Αλλά έχω μάθει να κοιτάω πια κάτω και να προσέχω.
Αφού σου λέω τα έμαθα τα χαμηλά, μη σου πω τα αγάπησα λίγο κιόλας.
Γιατί με έκαναν αυτό που είμαι.
Λίγο αφηρημένη στο περπάτημα μου, αλλά έτοιμη να ανταπεξέλθω σε κάθε στραβοπάτημα.
Ότι γνωρίζεις καλά παύεις να το φοβάσαι.
Μαθαίνεις να το πολεμάς και να συνεχίζεις.
Και έτσι συνεχίζω… είτε πάνω, είτε κάτω… δυνατή και έτοιμη..
