Γράφει η Σοφία Παπαηλιαδου
Δεν ζητάει άδεια πια για να υπάρξει.
Δεν μαζεύεται για να χωρέσει.
Δεν κρύβει τα φτερά της από εκείνους που φοβούνται τις γυναίκες που πετούν.
Έμαθε πως δεν είναι αλαζονεία να είσαι ολόκληρη.
Είναι ανάγκη. Είναι καθήκον απέναντι στον εαυτό σου.
Να στέκεσαι, ακόμα κι όταν όλα σε σπρώχνουν να γονατίσεις.
Να απλώνεις τα χέρια και να θυμάσαι πώς είναι να πετάς.
Δεν της χρειάζονται πια μεγάλες λέξεις.
Ούτε ψεύτικες υποσχέσεις.
Αυτό που χρειάζεται είναι αλήθεια.
Να την κοιτάς και να την αντέχεις.
Να την αγαπάς όπως είναι — κι όχι όπως βολεύει.
Και ξέρεις κάτι;
Αν είναι να είναι μαζί σου, θα είναι γιατί το διάλεξε.
Όχι γιατί φοβήθηκε να μείνει μόνη.
Γιατί η γυναίκα αυτή, έχει υπάρξει μόνη.
Έχει γυρίσει στον εαυτό της με σκισμένα γόνατα, άδεια ψυχή και βουβές νύχτες.
Και κάθε φορά, τον βρήκε εκεί.
Σιωπηλό, σταθερό, να την περιμένει.
Τώρα πια, δεν ζητιανεύει το «μαζί».
Το τιμάει, όταν της δίνεται ολόκληρο.
Αλλιώς, συνεχίζει.
Με ένα χαμόγελο, ένα βήμα, ένα φως πίσω της να δύει —
και μπροστά της έναν ουρανό, ανοιχτό.
Ελεύθερη.
Είτε μαζί.
Είτε μόνη.
Ελεύθερη να είναι.
