Γράφει η Σοφία Σοφιανίδου
Ξυπνάς πρώτος. Δεν ξέρω αν είναι επειδή κοιμάσαι ελαφριά ή επειδή θες να έχεις λίγα λεπτά ησυχίας πριν ξυπνήσω εγώ. Όμως πάντα όταν ανοίγω τα μάτια είσαι εκεί. Καφές για μένα στο τραπέζι, κι εκείνο το μισό χαμόγελο που φοράς μόνο το πρωί.
Δεν είναι μεγάλα πράγματα αυτά που με κάνουν να σε αγαπώ. Είναι τα μικρά, τα τόσο δικά μας. Ο τρόπος που με ρωτάς «θες να βγούμε;» ενώ ξέρεις πως θέλω απλώς να μείνουμε σπίτι. Ο τρόπος που λες «πρόσεχε» χωρίς να το κάνεις να ακούγεται σαν εντολή, αλλά σαν χάδι. Το ότι θυμάσαι πόσο σιχαίνομαι τον άνηθο και φροντίζεις να μην υπάρχει ποτέ στο πιάτο μου.
Η ζωή μας δεν είναι ροζ φίλτρο. Έχουμε μέρες που ο ένας ενοχλεί τον άλλον, που η κούραση μάς κάνει σιωπηλούς. Κι όμως, ακόμα και τότε, ξέρω πως μέσα στην ίδια σιωπή ανασαίνουμε μαζί. Δεν είναι ανάγκη να είμαστε πάντα χαμογελαστοί. Είναι αρκετό που, όταν η μέρα βαραίνει, γυρνάμε ο ένας προς τον άλλον κι όχι μακριά.
Μου αρέσει που έχουμε τις δικές μας μικρές «γλώσσες». Βλέμματα που λένε «έλα εδώ», αστεία που δε θα καταλάβαινε κανείς άλλος, τραγούδια που παίζουμε στο αμάξι και τραγουδάμε παράφωνα, μόνο και μόνο για να γελάσουμε. Είναι σαν να έχουμε έναν δικό μας κόσμο, κρυμμένο μέσα στον κόσμο των άλλων.
Κάποτε νόμιζα ότι ο έρωτας είναι βροντές και πυροτεχνήματα. Μα μαζί σου έμαθα ότι είναι να ξέρεις πού αφήνει ο άλλος το τηλεκοντρόλ, είναι να σε καλεί «να δεις κάτι αστείο» ενώ ξέρει πως θα γελάσεις πριν το καταλάβεις. Είναι να περπατάμε δίπλα-δίπλα χωρίς να λέμε τίποτα και να είναι αρκετό.
Δεν ξέρω πώς θα είναι οι επόμενοι μήνες, τα επόμενα χρόνια. Δεν έχουμε χάρτη. Αλλά έχω την αίσθηση πως δεν τον χρειαζόμαστε. Έχουμε μάθει να βρίσκουμε τον δρόμο μας κοιτάζοντας ο ένας τον άλλον. Κι αν χαθούμε, ξέρω ότι θα σταθούμε κάπου, θα πάρουμε μια ανάσα και θα πούμε «πάμε πάλι».
Αυτό που με συγκινεί πιο πολύ είναι ότι με σένα δε φοβάμαι να είμαι ο εαυτός μου. Ακόμα και τις μέρες που είμαι κουρασμένη, εκνευρισμένη ή αστεία με τον πιο παράξενο τρόπο, ξέρω ότι δε θα απομακρυνθείς. Κι εγώ δε φεύγω. Μένω. Όχι γιατί είναι πάντα εύκολο, αλλά γιατί αξίζει.
Αν κάποτε με ρωτήσουν πού βρήκα την αγάπη, δε θα μιλήσω για μεγάλες δηλώσεις ή για την πρώτη μας συνάντηση. Θα πω μόνο πως τη βρήκα εκεί που χωράμε και οι δύο, όπως είμαστε. Κι εκεί μένω.
