Γράφει η Σοφία Σοφιανίδου
Είμαστε μαζί.
Τώρα. Εδώ. Κι αυτό είναι το μόνο που μετράει.
Αλλά κάποιες φορές, όταν σε κοιτάζω σιωπηλά ή όταν κουρνιάζω στην αγκαλιά σου, δεν μπορώ να μη σκεφτώ πως θα ήθελα στην επόμενη ζωή να με βρεις νωρίτερα.
Όχι επειδή δεν είμαι ευγνώμων που είμαστε εδώ. Το αντίθετο.
Είμαι. Και πολύ.
Αλλά η αλήθεια είναι πως κάναμε κύκλους.
Περάσαμε από λάθος χέρια, από μισές αγκαλιές, από ελπίδες που διαψεύστηκαν, από σιωπές που πονούσαν.
Χτίσαμε άμυνες, φορέσαμε πανοπλίες, μάθαμε να μη δείχνουμε πόσο χρειαζόμαστε κάποιον.
Γίναμε σκληροί εκεί που ήμασταν απλώς ευάλωτοι.
Και τώρα, μερικές φορές λυπάμαι για τον χρόνο που χάσαμε.
Φαντάσου λίγο…
Αν είχαμε βρεθεί νωρίτερα.
Αν σε είχα δει τότε, που η καρδιά μου ήταν άγραφη σελίδα, και σε είχα αναγνωρίσει.
Αν με είχες κρατήσει από το χέρι σε εκείνες τις στιγμές που νόμιζα πως κανείς δε με καταλαβαίνει.
Αν είχαμε γελάσει περισσότερο, ταξιδέψει μαζί, χτίσει τις αναμνήσεις μας σε βάθος χρόνου.
Πόσα πράγματα θα ήταν αλλιώς…
Ίσως να μην ήμασταν τότε έτοιμοι, το ξέρω.
Ίσως να χρειαζόταν να περάσουμε όλα όσα περάσαμε για να μάθουμε να αναγνωρίζουμε ο ένας τον άλλον.
Να μετράμε τις σιωπές και τα βλέμματα σαν κάτι ιερό.
Ίσως τελικά το νωρίτερα να ήταν απλώς όνειρο, κι όχι λύση.
Αλλά και πάλι… αν μπορούσα να ζητήσω κάτι για μια άλλη ζωή, θα ήταν αυτό.
Να σε βρω πριν με φθείρουν οι άνθρωποι που δεν μπόρεσαν να με κρατήσουν.
Να σε βρω πριν χρειαστεί να μάθω να ζω με μισό εαυτό.
Να σε αγαπήσω πιο άφοβα, πιο ελεύθερα, πιο νωρίς.
Όχι για να αποφύγουμε τον πόνο, αλλά για να μοιραστούμε τον δρόμο περισσότερο.
Γιατί τώρα που είμαστε μαζί, ξέρω.
Ξέρω πως ό,τι κι αν προηγήθηκε, όσα κι αν χάθηκαν, άξιζε για να φτάσουμε εδώ.
Όμως κάπου μέσα μου, μια μικρή φωνή -όχι με παράπονο, αλλά με αγάπη- λέει, «στην επόμενη ζωή, έλα λίγο νωρίτερα σε παρακαλώ».
Για να προλάβω να σε αγαπήσω περισσότερο.
Και μετά, χαμογελάω, σε κοιτάζω και σκέφτομαι.
Eντάξει, ίσως κι αυτή εδώ η ζωή να είναι τελικά αρκετή.
Αρκεί που είσαι εσύ.
