Γράφει η Ματίνα Νικάκη – MaGio
Από μικρή λάτρευα τα παραμύθια. Ήταν το αερόστατο που ταξίδευε τη φαντασία μου. Ένα μυαλό υπερκινητικό, ένα κεφάλι σωστή οθόνη θερινού σινεμά, εικόνες και συναισθήματα κι εγώ πάντα η πρωταγωνίστρια. Στο πετσί του ρόλου σα σωστή αρτιστα.
Που ποτέ δεν έμενε στο σενάριο, το επλαθε όπως εκείνο το κορίτσι ήθελε. Όπως ένιωθε, όπως είχε ανάγκη η δική του ψυχή.
Πίστεψε πως όλοι οι λύκοι δεν είναι κακοί. Πως για κάποιο λόγο περιπλανιουνται έτσι μόνοι. Πως κάτι τους έκανε επιθετικούς και ίσως η επίθεση ήταν τελικά η άμυνα τους.
Σίγουρα κάτι καλό κρύβουν μέσα τους, σκεφτόταν.
Ήταν από εκείνα τα κορίτσια που γεννήθηκαν κουβαλώντας μέσα τους κάτι για το λύκο.
Μία αγάπη τέτοια που θα τη δώσουν μόνο σ’ αυτόν. Αυτόν που θα την αξίζει, που θα μείνει δίπλα της για πάντα, μ’ έναν άγραφο όρκο τιμής. Χωρίς προσπάθεια, απλά, έτσι, επειδή..
Ένιωθε η ψυχή της πως θα έρθει η στιγμή εκείνη που θα συναντήσει τον αξιοπρεπή λύκο.
Εκείνον που θα αγαπήσει αυτό το γενναίο κορίτσι, καθώς θα κυνηγάει τους δικούς της κυνηγούς!
Θα εμπιστευτούν ο ένας τον άλλο.
Κάπως έτσι εκείνο το παλιόκοριτσο έκανε το παραμύθι δικό της. Άρπαξε την πένα κι έγραψε με το δικό μελάνι τον επίλογο. Δεν αφήσε κανένα περιθώριο στη ζωή να μη την παραδεχτεί που είχε δίκιο ανάθεμα τη, που αγάπησε το λύκο!
