Γράφει η Λιάνα
Μαζί σου θα ματώσω, το ξέρω. Θα αντιμετωπίσω και θα παλέψω κάθε σου φάντασμα, όλους σου τους ενδοιασμούς, το φόβο που είναι ριζωμένος μέσα σου και είναι ο μεγαλύτερος εχθρός μας.
Είναι τρομερά δύσκολο να δείξω σε κάποιον τη ζωή απ’ την αρχή μέσα απ’ τα δικά μου μάτια. Είναι αγώνας να κερδίσεις μια εμπιστοσύνη που έχει χαθεί μέσα από βιώματα και λάθος ανθρώπους. Θέλει ψυχή, κότσια και γερό στομάχι να αλλάξεις μια ολόκληρη νοοτροπία. Και πάνω απ’ όλα θέλει υπομονή, κουράγιο, γιατί στην πορεία, ίσως, εγώ η ίδια να χάσω τα βήματα μου.
Όμως δεν μπορώ να εγκαταλείψω, έτσι απλά, κάποιον που φωτίζεται μόλις με πλησιάζει. Δεν μπορώ να γυρίσω την πλάτη μου σε σένα που μου δωσες πίσω, όλα όσα είχα σκορπίσει μάταια εδώ κι εκεί. Δεν γίνεται να μας στερήσω, έστω την προσπάθεια.
Γιατί μέσα σου βρήκα τόση γαλήνη, τόση καρδιά, θυμήθηκα ποια είμαι, αγάπησα τον εαυτό μου απ’ την αρχή και άρχισα να επιθυμώ να ξαναδώσω. Γιατί η παρουσία σου, οι λέξεις σου, με κράτησαν όρθια τη στιγμή που όλα γύρω μου κατέρρευσαν. Γιατί ήσουν εδώ. Πάντα. Ακόμα κι όταν κάποτε σε άφησα, στο παρελθόν, χωρίς μια εξήγηση, εσύ περίμενες.
Αρνούμαι να σε χάσω απ’ τη ζωή μου. Γιατί είσαι αυτός που έβγαλε από πάνω μου χιλιάδες ανασφάλειες. Γιατί μου θύμισες να γελάω ξανά, να συζητάω να μοιράζομαι και να μην κρίνομαι. Γιατί στην αγκαλιά σου, κατάφερα μετά από χρόνια να ξεκουράσω το μυαλό μου. Γιατί άκουσες, νοιάστηκες. Και τελικά με δέχτηκες όπως είμαι. Ιδιόρρυθμη, ιδιότροπη, ο εαυτός μου.
Θα τη ρισκάρω αυτή τη μάχη. Κι ας είναι απ’ τις ζόρικες δοκιμασίες της ζωής μου. Θα το πολεμήσω, γιατί νομίζω πως έχουμε δικαίωμα κι οι δυο να πιστέψουμε ξανά. Μα πιο πολύ, όλα αυτά θα τα κάνω, γιατί μέσα σου βλέπω τον εαυτό μου. Είσαι ο πιο καθαρός και διάφανος καθρέφτης, που μέσα του διακρίνω μια ζωή που αξίζει να γίνει πιο όμορφη.
