Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Στο ίδιο τραπεζάκι. Στο ίδιο καφέ. Την ίδια μέρα, κάθε χρόνο.
Σαν να μην πέρασε ούτε μέρα, κι ας πέρασαν ζωές ολόκληρες στο ενδιάμεσο.
Καθόμαστε απέναντι. Δυο γυναίκες που υποδύονται τις περαστικές. Λέμε τα νέα μας προσεκτικά, μετρημένα, σαν να φοβόμαστε μην ξεφύγει κάτι αληθινό και λερώσει τη σκηνή. Ρωτάμε για δουλειές, για πόλεις, για ανθρώπους που μπήκαν και βγήκαν. Για όλα όσα επιτρέπεται να ειπωθούν. Όχι για εκείνα που έμειναν. Όχι για εκείνα που πονάνε ακόμα όταν αλλάζει ο καιρός.
Πίνουμε καφέ σαν τελετουργία. Ίδιος πάντα. Σαν άγκυρα. Σαν απόδειξη πως κάτι τουλάχιστον δεν άλλαξε. Κι όμως, άλλαξαν όλα. Εμείς πρώτες.
Προσποιούμαστε πως βρεθήκαμε τυχαία. Πως δεν υπάρχει αυτό το άτυπο ραντεβού που μας τραβά κάθε χρόνο στο ίδιο σημείο, σαν εσωτερική υπενθύμιση ότι κάποτε υπήρξαμε πιο κοντά απ’ όσο αντέξαμε. Πως δεν μετράμε τις μέρες μέχρι να ξανασυναντηθούμε. Πως δεν φοβόμαστε μήπως μια χρονιά δεν έρθει καμία από τις δυο.
Κάπου ανάμεσα στις κουβέντες, γελάμε. Όχι όπως παλιά. Τώρα το γέλιο έχει παύσεις. Σαν να ζητά άδεια πριν ακουστεί. Σαν να κουβαλά μνήμη. Κι ύστερα, σχεδόν τελετουργικά, έρχεται η φράση. Εκείνη η γνωστή. Η καλοφορεμένη. Η ψεύτρα με τα ωραία παπούτσια.
«Μην χαθούμε πάλι».
Τη λέμε και οι δυο. Την πιστεύουμε για μισό δευτερόλεπτο. Όσο χρειάζεται για να μην καταρρεύσει η σκηνή. Ξέρουμε όμως. Ξέρουμε πολύ καλά. Το χάσιμο δεν είναι απόσταση. Είναι επιλογή. Είναι ο τρόπος που μάθαμε να προστατεύουμε ό,τι δεν αντέξαμε να κρατήσουμε.
Κι έτσι, φίλη, σηκωθήκαμε και φέτος. Αγκαλιαστήκαμε λίγο πιο σφιχτά απ’ όσο επιτρέπει η αδιαφορία που παριστάνουμε. Υποσχεθήκαμε ξανά το ίδιο ψέμα. Το ανανεώσαμε, όπως ανανεώνεις κάτι που ξέρεις πως δεν θα χρησιμοποιήσεις, αλλά δεν έχεις το κουράγιο να πετάξεις.
Και φύγαμε.
Μέχρι του χρόνου.
Στο ίδιο τραπεζάκι.
Με την ίδια αλήθεια, ντυμένη ψέμα και την ερώτηση να μένει αναπάντητη.
Είμαστε δυο φίλες που προσποιούνται τις περαστικές ή δυο περαστικές που προσποιούνται μια φιλία;
