Γράφει η Βασιλική Κοτλίτσα
Δε σε ξέχασα ποτέ. Όχι. Και αν το έκανα άθελα μου, με συγχωρείς για αυτό. Πέρασε
καιρός, θυμάμαι, μα οι μνήμες μου ζωντανεύουν ξανά σε ένα αύριο δικό μας που
θα ονειρεύομαι για πάντα. Είναι νωρίς να σε ξεχάσω. Πολύ νωρίς.
Δε σε ξέχασα ακόμη, όχι, και αν κάποιοι σου είπαν πως το έκανα, ψέμα ήταν, έτσι
γιατί μας ζήλευαν, γιατί έβλεπαν το γέλιο μας και πονούσαν, γιατί έβλεπαν τη σπίθα
στα μάτια μας και κρυφοκοιτουσαν την ευτυχία μας από τα παράθυρα, γιατί μέσα
στο μίσος του κόσμου υπήρχε η αγάπη μας και βασίλευε.
Μα να θυμάσαι ένα πράγμα, θα ξανά συναντηθούμε το ξέρω, και τότε όλα τα
κομμάτια μας θα ενωθούν ξανά. Όλες οι λέξεις μας θα πάρουν ξανά ζωή και όλα τα
βράδια μας και τα άστρα μας θα φωτίσουν ξανά τη ζωή μας σα μια καινούρια αρχή
που θα χτίσουμε από την αρχή.
