Γράφει η Γεωργία Ντούνη
Θυμάσαι τότε που ήμασταν εμείς οι πληγωμένοι; Εκείνοι που αγαπήσαμε πολύ, αλλά
δεν βρήκαμε ανταπόκριση. Που «φάγαμε» μία πόρτα με δύναμη στα μούτρα μας, την
ώρα που κάναμε «κατάθεση» ψυχής. Μας κυρίευσε ο φόβος, η δυσπιστία, η
αμφιβολία. Ακούγαμε την λέξη «αγάπη» και λέγαμε «εγώ να αγαπήσω; Ποτέ ξανά».
Και μετά, χωρίς να το καταλάβουμε, γίναμε εμείς ο λόγος που φοβήθηκε κάποιος
άλλος να αγαπήσει ξανά…
Γίναμε απόμακροι. Απρόσιτοι. Ψυχροί. Ή υπερβολικά δοτικοί, πιεστικοί, χαοτικοί.
Μπήκαμε σε ζωές που δεν ήμασταν έτοιμοι να μείνουμε και τις ανακατέψαμε.
Υποσχεθήκαμε περισσότερα απ’ όσα μπορούσαμε να δώσουμε ή ανακοινώσαμε ότι
δεν μπορούμε να δώσουμε τίποτα απολύτως και δε φύγαμε, μείναμε εκεί να τους
πονάμε καθημερινά. Πληγώσαμε ανθρώπους που ήθελαν απλώς να μας αγαπήσουν.
Και το κάναμε όχι από κακία, αλλά από δικά μας άλυτα προβλήματα και ανοιχτές
πληγές.
Πόσες φορές κάποιος μας έδωσε την καλύτερη εκδοχή του και εμείς ή δεν την είδαμε
καθόλου ή μόλις την αντικρίσαμε φύγαμε τρέχοντας;
Πόσες φορές απλά εξαφανιστήκαμε, αφήνοντας ερωτήματα και πόνο που πόνεσαν
τον άλλον περισσότερο από ότι η απουσία μας;
Και τώρα, κάποιος ψάχνει γιατί φοβάται τόσο να ξανά αγαπήσει. Και ο λόγος ίσως να
είμαστε εμείς..
Πόσο εύκολο είναι να δεις τον εαυτό σου από θύμα, σε θύτη μιας άλλης ιστορίας;
Πόσο εύκολο είναι να παραδεχθείς ότι κάποιον πλήγωσες;
Η παραδοχή, είναι θησαυρός. Θα μπορέσεις να μάθεις από αυτό, να γίνεις καλύτερος
άνθρωπος και ίσως να μπορέσεις να αγαπήσεις σωστά την επόμενη φορά.
Δεν είναι ντροπή να έχεις πληγώσει. Ντροπή είναι να μη σε νοιάζει ότι το έκανες…
