Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Μια στιγμή γελάμε, την άλλη σωπαίνουμε. Μια μέρα σας θέλουμε κοντά μας, την επόμενη χρειαζόμαστε απόσταση. Όχι γιατί δεν ξέρουμε τι θέλουμε, όχι γιατί είμαστε παράλογοι, αλλά γιατί νιώθουμε τα πάντα στο κόκκινο.
Η κυκλοθυμία δεν είναι παραλογισμός.
Είναι το αποτέλεσμα ενός μυαλού που δουλεύει ασταμάτητα. Που παρατηρεί τα πάντα, ακόμα κι εκείνα που δεν φανταστήκατε ποτέ ότι παρατηρήσαμε. Μια ματιά, μια σιωπή, ένας μικρός δισταγμός, μια αλλαγή στη φωνή σας. Όλα περνάνε από μέσα μας, όλα καταγράφονται, όλα μας επηρεάζουν.
Κι αυτό σας τρομάζει, έτσι δεν είναι;
Εσείς, οι «λογικοί», οι «ήρεμοι», οι «σταθεροί». Εσείς που δεν αφήνετε τίποτα να σας ταράξει, που δεν διαβάζετε πίσω από τις λέξεις, που δεν δίνετε σημασία στις λεπτομέρειες.
Συγγνώμη, αλλά εμείς δεν ξέρουμε να ζούμε έτσι.
Δεν μπορούμε να προσποιηθούμε ότι δεν βλέπουμε. Δεν μπορούμε να βάλουμε το συναίσθημα σε καλούπια. Δεν μπορούμε να ζούμε σε safe mode για να μη σας κουράσουμε.
Κι αν αυτό σας φαίνεται πολύ;
Μείνετε στα κουτάκια σας.
Αφήστε εμάς να ζούμε.
Με τα μάτια ανοιχτά και το μυαλό σε εγρήγορση. Με την ψυχή γεμάτη ένταση. Με τη διάθεση που αλλάζει, όχι γιατί το θέλουμε, αλλά γιατί όλα γύρω μας μάς επηρεάζουν.
Γιατί καλύτερα ένας κυκλοθυμικός έρωτας που καίει, παρά μια “λογική” σχέση που δεν νιώθει τίποτα.
