Γράφει η Αριάδνη
Δεν παίρνεις πάντοτε ό,τι δίνεις. Έτσι λένε. Έτσι μπορεί να είναι κιόλας. Μόνο που ποτέ μου δεν μπόρεσα να καταλάβω αυτό το δούναι και λαβείν με το ζύγι. Γιατί αλήθεια πρέπει να μετράς τι πήρες και τι έδωσες; Γι’ αυτό δίνεις; Για να πάρεις;
Κι εγώ που νόμιζα ότι δίνεις γιατί νιώθεις, γιατί θέλεις, γιατί σε ευχαριστεί, γιατί σε γεμίζει. Τώρα θα μου πεις, πώς γίνεται να δίνεις και να γεμίζεις, χωρίς να παίρνεις; Έλα μου ντε! Για σκέψου λίγο.
Σκέψου λίγο το χαμόγελο αυτού που δέχεται ό,τι του προσφέρεις. Σκέψου λίγο τη χαρά του όταν του δείχνεις ότι τον σκέφτεσαι, ότι τον νοιάζεσαι, ότι είναι σημαντικός για σένα.
Το να γίνεσαι ο λόγος που θα νιώθει ευτυχισμένος ένας άνθρωπος που αγαπάς, δεν φτάνει άραγε για να ‘’γεμίσεις’’;
Γιατί αυτό είναι το ζητούμενο, να νιώθει ευτυχισμένος. Να χαίρεται γιατί υπάρχεις στη ζωή του και “εισπράττει” την αγάπη σου. Μια αγάπη που δεν θα του είναι λίγη, δεν θα την ψάχνει, δεν θα αμφιβάλλει γι’ αυτήν. Που δεν θα του περισσεύει, δεν θα τον πνίγει, δεν θα τον αγχώνει και σίγουρα δεν θα του είναι αδιάφορη.
Μια αγάπη που θα είναι όση ακριβώς χρειάζεται για να φωτίσει τα μάτια του και την ψυχή του. Κι αυτό το φως να γαληνεύει το μέσα σου και να είναι ό,τι πολυτιμότερο θα μπορούσες εσύ να πάρεις.
