Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Έχω πια μια ηλικία που δεν ψήνομαι για μεγάλες δηλώσεις και λόγια που πέφτουν στο τραπέζι σαν πολυέλαιοι.
Δεν θέλω να μου τάξεις το αύριο. Θέλω να ξέρεις ότι τον καφέ μου τον πίνω σκέτο, αλλά όχι όταν είμαι στεναχωρημένη. Τότε τον θέλω γλυκό, σαν μικρή δωροδοκία προς τον εαυτό μου.
Θέλω να καταλαβαίνεις πότε το «τίποτα» μου σημαίνει «μην το σκαλίσεις τώρα». Να κάθεσαι δίπλα μου, να μη με ρωτάς δέκα φορές τι έχω και να μην κάνεις τη σιωπή μου προσωπική προσβολή.
Μεγάλωσα αρκετά για να ξέρω πως η αγάπη δεν φαίνεται στις μεγάλες σκηνές. Φαίνεται στο αν θα μου αφήσεις την τελευταία μπουκιά από το γλυκό, στο αν θα με πάρεις αγκαλιά χωρίς να ζητήσεις εξηγήσεις, στο αν θα θυμηθείς ότι αύριο έχω εκείνο το δύσκολο πράγμα που κάνω πως δεν με αγχώνει.
Τα υπόλοιπα, τα βαριά, τα ποιητικά και τα «για πάντα», ας τα κρατήσουμε για τις ταινίες.
Εγώ θέλω έναν άνθρωπο που να με κοιτάζει και να ξέρει πότε χρειάζομαι κουβέντα και πότε απλώς ένα ποτήρι κρασί, μια κουβέρτα και να μη μου μιλήσει κανείς για λίγο.
Και όταν έρθει η δύσκολη μέρα, δεν θέλω να μου πεις ότι όλα θα πάνε καλά. Θέλω να μου πεις «έλα, πάμε» και να το εννοείς. Να πιάσεις το χέρι μου χωρίς να με κάνεις να νιώσω πως σου χρωστάω δύναμη.
Γιατί το “μαζί”, δεν είναι να με θαυμάζεις όταν λάμπω. Είναι να μη φοβάσαι να μείνεις όταν είμαι κουρασμένη, άβαφη, εκνευρισμένη και με διάθεση να πετάξω το κινητό από το μπαλκόνι.
Κι αν είναι να μου υποσχεθείς κάτι, μη μου υποσχεθείς τον κόσμο. Υποσχέσου μου ότι δεν θα χρειαστεί να σε μετρήσω στα κερδισμένα μου στοιχήματα και στα χαμένα μου ρίσκα.
