Γράφει η Μαρία Αρφαρά
Ακούς μια ιστορία από έναν άνθρωπο που χώρισε. Ακούς ξανά την ίδια ιστορία από την άλλη πλευρά. Είναι τελείως διαφορετική. «Γιατί άραγε;» αναρωτιέσαι. Είναι δυνατόν δύο άνθρωποι να αφηγούνται την ίδια ιστορία τόσο διαφορετικά; Κι όμως.
Υπάρχουν άνθρωποι που σε μια σχέση είναι εγωιστές, κάποιοι άλλοι ναρκισσιστές, οι οποίοι δεν παραδέχονται ποτέ πως κάνουν λάθος και δεν ξέρουν να ζητούν συγγνώμη. Προσπαθούν το δικό τους μερίδιο ευθύνης που τους αναλογεί να το χρεώσουν στο ταίρι τους και έχουν έναν μοναδικό τρόπο να γίνονται πιστευτοί.
Το ταίρι τους, ενώ έχει δίκιο, νιώθει ενοχές και προσπαθεί με κάθε τρόπο να αποτρέψει τον χωρισμό, ζητώντας συνεχώς συγγνώμη. Πολλές φορές η συγγνώμη δεν γίνεται δεκτή. Γιατί ο ναρκισσιστής ή ο εγωιστής το χρησιμοποιεί σαν συναισθηματικό εκβιασμό.
«Εγώ πιστεύω τη μία πλευρά, γιατί γνωρίζω καλά το άτομο αυτό από τη δουλειά και είναι πολύ καλό παιδί», θα βιαστείς να μου πεις.
Κι εδώ πέφτεις στην ακόλουθη παγίδα: Ένας άνθρωπος που είναι καλός σαν συνάδελφος δεν σημαίνει ότι θα είναι εξίσου καλός και σαν σύντροφος ή σαν φίλος. Η συμπεριφορά μας διαφέρει απέναντι στον σύντροφο, στον φίλο και στον συνάδελφο.
Όταν κλείνει μια πόρτα ενός σπιτιού, δεν γνωρίζουμε ποτέ τι κρύβεται από πίσω. Γι’ αυτό, λοιπόν, την επόμενη φορά που θα ακούσεις μια ερωτική ιστορία που έλαβε τέλος, μην βιαστείς να σχολιάσεις αρνητικά την άλλη πλευρά.
Η ολόκληρη αλήθεια δεν έρχεται ποτέ στο φως! Κι όταν τη μάθεις εντέλει, θα εκπλαγείς!
