Γράφει η Αλεξάνδρα Φαρμάκη
Ο έρωτας δεν λέγεται. Και όποιος επιμένει να τον ακούσει, μάλλον δεν έχει προσέξει αρκετά.
Γιατί πριν φτάσει στο στόμα, έχει ήδη καρφωθεί παντού. Στον τρόπο που αλλάζει η φωνή σου όταν του μιλάς. Στο βλέμμα που μένει μισό δευτερόλεπτο παραπάνω. Στο χέρι που ψάχνει το άλλο χωρίς να το σκεφτεί. Σ’ εκείνο το εντελώς γελοίο χαμόγελο όταν εμφανίζεται ένα συγκεκριμένο όνομα στην οθόνη. Δεν χρειάζεται ανακοίνωση. Έχεις ήδη προδοθεί.
Ο έρωτας είναι κακός στο κρυφτό. Μπορείς να τον βαφτίσεις όπως θέλεις. Έλξη. Αδυναμία. Μπέρδεμα. Μια ιστορία που «δεν ξέρεις πού πάει». Πες τον και φιλία, αν αυτό σε βοηθάει να κοιμηθείς το βράδυ. Το σώμα σου ξέρει καλύτερα. Ξέρει από τον τρόπο που τον πλησιάζεις. Από την απόσταση που ξαφνικά σου φαίνεται περιττή. Από εκείνο το φιλί που τελειώνει, αλλά κανείς δεν απομακρύνεται πραγματικά.
Κι ύστερα έρχεται το μυαλό να τακτοποιήσει την καταστροφή. Τι είμαστε; Πού πάει; Τι θέλεις; Τι μπορώ να σου δώσω; Αστείες ερωτήσεις για κάτι που έχει ήδη συμβεί.
Γιατί ο έρωτας δεν περιμένει να συμφωνήσεις. Δεν ενδιαφέρεται αν είναι βολικός, σωστός, έγκαιρος ή λογικός. Μπαίνει με τα παπούτσια εκεί που εσύ είχες μόλις καθαρίσει και κάθεται. Και τότε αρχίζεις τα «δεν πρέπει». Εκεί συνήθως καταλαβαίνεις ότι τελείωσε η υπόθεση. Γιατί αυτό που δεν θέλεις, απλώς δεν το θέλεις. Δεν χρειάζεται να εξηγείς στον εαυτό σου γιατί απαγορεύεται.
Ο έρωτας λοιπόν δεν λέγεται. Φαίνεται. Στα νεύρα. Στην επιθυμία. Στην απουσία. Στην ανάγκη να πλησιάσεις λίγο ακόμα, ενώ ξέρεις πολύ καλά ότι θα έπρεπε να κάνεις πίσω.
Και κάποια στιγμή θα το πεις. «Σ’ αγαπώ». Θα νομίζεις ότι εκείνη είναι η μεγάλη στιγμή. Δεν είναι. Η μεγάλη στιγμή είχε συμβεί πολύ νωρίτερα.
Ήταν εκείνη η εντελώς ανύποπτη μέρα που συνέβη κάτι όμορφο και, πριν προλάβεις να το χαρείς, σκέφτηκες να το πεις σ’ εκείνον. Όχι γιατί τον χρειαζόσουν. Αλλά γιατί η χαρά σου, χωρίς να πάρει άδεια από κανέναν, είχε αρχίσει να τον περιλαμβάνει.
Εκεί την πάτησες.
Το «σ’ αγαπώ» ήρθε απλώς αργότερα να υπογράψει τα πρακτικά.
