Γράφει η Ράνια Σταθάκη
Ξέρεις, υπάρχει μια τεράστια διαφορά ανάμεσα στο να διαλέγεις κάποιον και στο να τον επιλέγεις. Το πρώτο έχει να κάνει με πιθανότητες, συγκρίσεις, ίσως και με ευκολίες. Το δεύτερο όμως, είναι μια συνειδητή απόφαση. Είναι η στιγμή που κοιτάς κάποιον στα μάτια και λες: «Εσένα θέλω, τίποτα λιγότερο, κανέναν άλλον».
Δεν είσαι η πρώτη μου επιλογή γιατί δεν μπήκα στη διαδικασία να συγκρίνω. Δεν είσαι μια απόφαση της στιγμής, ούτε ένα παιχνίδι της τύχης. Είσαι η μοναδική μου επιλογή, γιατί τίποτα άλλο δεν μπορεί να σταθεί δίπλα σου. Δεν υπάρχει «σχέδιο Β», δεν υπάρχουν εναλλακτικές. Είσαι ο προορισμός μου, όχι μια στάση στο ταξίδι.
Το να είσαι η μόνη μου επιλογή δεν σημαίνει ότι είσαι τέλειος. Κανείς δεν είναι. Αλλά δεν ψάχνω την τελειότητα. Ψάχνω κάποιον που να με γεμίζει, που να με εμπνέει, που να με κάνει να νιώθω πως όλα όσα είμαι έχουν νόημα. Και αυτό είσαι εσύ.
Δεν το λες εύκολα αυτό, ξέρεις. Γιατί σημαίνει πως αφήνεις στην άκρη τον εγωισμό σου, τις ανασφάλειές σου, τα «μήπως» και τα «αν». Σημαίνει πως εκτίθεσαι. Σου λέω πως είσαι η μόνη μου επιλογή, και με αυτό σου δίνω τα κλειδιά του κόσμου μου. Και αυτό τρομάζει. Όχι γιατί φοβάμαι εσένα, αλλά γιατί φοβάμαι να σε χάσω.
Αλλά ξέρεις τι; Όλα όσα αξίζουν, έχουν ρίσκο. Και εσύ είσαι το ρίσκο που θέλω να πάρω. Είσαι το «ναι» που δεν διστάζω να πω, η απόφαση που δεν μετανιώνω. Δεν χρειάζεται να μετρήσω επιλογές. Είσαι η μόνη μου. Και με αυτό, όλα τα υπόλοιπα μοιάζουν αδιάφορα.
Δεν το λέω για να σου κάνω εντύπωση. Το λέω γιατί είναι η αλήθεια μου. Εσύ, και μόνο εσύ, είσαι το σπίτι που διάλεξα να μείνω. Και δεν υπάρχει άλλη πόρτα που θα χτυπήσω.
