Γράφει η Μαργαρίτα Ζερβού
Φεύγω. Όχι για να σε τιμωρήσω, όχι για να πληγώσω τον εγωισμό σου. Φεύγω για να σώσω εμένα. Γιατί, ξέρεις, κουράστηκα να μαζεύω τα κομμάτια μου κάθε φορά που με αφήνεις να περιμένω. Κουράστηκα να προσπαθώ να γεμίσω το κενό που αφήνει η αδιαφορία σου. Και κυρίως, κουράστηκα να συμβιβάζομαι με το «λίγο».
Δεν είναι εύκολο. Δεν φεύγει κανείς έτσι απλά. Φεύγει όταν δεν έχει άλλη επιλογή. Όταν συνειδητοποιεί ότι το «λίγο» που δίνεις δεν είναι αρκετό για να καλύψει όλα όσα θυσιάζει για να μείνει. Όταν καταλαβαίνει πως δεν υπάρχει πια χώρος για όνειρα, για «μαζί», για κάτι αληθινό.
Μη νομίζεις πως δεν το πάλεψα. Στάθηκα, έμεινα, προσπάθησα να κάνω το «λίγο» σου να φανεί αρκετό. Να σε δω όπως ήθελα, όχι όπως πραγματικά είσαι. Αλλά δεν αλλάζουν οι άνθρωποι αν δεν το θέλουν. Και εσύ δεν θέλησες ποτέ να δώσεις κάτι παραπάνω.
Δεν φεύγω για να σου δείξω ότι έκανες λάθος. Φεύγω γιατί έμαθα πως αξίζω περισσότερα. Αξίζω να με αγαπάνε χωρίς να χρειάζεται να το ζητήσω. Αξίζω να με επιλέγουν, να με στηρίζουν, να μου δίνουν χώρο να ανθίζω. Και το «λίγο» σου δεν έχει θέση σε μια καρδιά που έμαθε να διεκδικεί το «πολύ».
Αν πονέσεις, δεν είναι επειδή σε άφησα. Είναι επειδή δεν κατάλαβες ποτέ τι είχα να σου δώσω. Κι αυτό είναι το βάρος που θα κουβαλάς εσύ. Εγώ όμως δεν θα κοιτάξω πίσω. Γιατί η ζωή δεν περιμένει. Και εγώ δεν θα τη χαραμίσω περιμένοντας να αλλάξεις.
Φεύγω. Όχι γιατί δεν σε αγάπησα. Αλλά γιατί αγάπησα εμένα λίγο παραπάνω. Και ξέρεις τι; Αυτό είναι το πιο σημαντικό.
