Γράφει η Σοφία Δημητριάδου
Είναι περίεργο πώς μια ματιά, ένα χάδι, ένα απλό άγγιγμα μπορούν να μείνουν για πάντα χαραγμένα στην μνήμη μας.
Σε μια αναπάντεχη στιγμή, ο έρωτας εισχωρεί στην καρδιά σου και ακόμα και αν του κρυφτείς για λίγο, αυτός θα βρει ένα αδύναμο, τρωτό σημείο σου και θα γίνει το ρούχο σου.
Μία καρδιά γεμάτη προσμονή, γεμάτη πόθο και έντονα συναισθήματα.
Μία ξαφνική αναζήτηση μιας συγκεκριμένης αγκαλιάς, που σε κάνει να νοιώθεις πιο δυνατή, πιο ευτυχισμένη.
Δέθηκα μαζί σου και τώρα πώς να λυθώ;
Τώρα που η αναπνοή μου δεν βγαίνει αβίαστα γιατί δεν σε έχω. Που η ελπίδα του να σε δω μπροστά μου είναι απίθανη. Τώρα που ο έρωτάς μου θα μείνει απλά ανεκπλήρωτος.
