Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Από τι υλικό είναι φτιαγμένα τα όνειρά σου;
Απ’ τα πρέπει των άλλων ή απ’ τα θέλω τα δικά σου; Από μεταξωτά «ίσως» ή από σπασμένα «δεν μπορώ» που τα κόλλησες και τα είπες «θα προσπαθήσω»;
Γιατί αν είναι να μιλήσουμε για όνειρα, άσε το καλό ντύσιμο, τα ψιλοτάκουνα και το μακιγιάζ. Ας βγάλουμε τα πολλά πολλά, τις μάσκες και τα προβαρισμένα χαμόγελα.
Τα όνειρα, αγάπη μου, δεν περπατούν στα σαλόνια. Δεν ζητάνε άδεια. Δεν σε ρωτούν «είσαι έτοιμος;». Σε πετάνε μέσα σε αλμυρά κύματα, σε δένουν με σχοινιά στον άνεμο και σου φωνάζουν: «Αντέχεις να ταξιδέψεις ή θες να γυρίσεις πίσω στη στεριά;»
Από τι υλικό είναι φτιαγμένα τα δικά σου;
Είναι από αυτά που έκρυψες βαθιά για να μην τα κοροϊδέψουν; Από εκείνα που μύριζαν θάλασσα και αλήθεια; Που τα φώναζε η ψυχή σου κάθε φορά που ο άνεμος σήκωνε κύμα και σου θύμιζε ποιος είσαι; Ξέρεις κάτι; Τα όνειρα δε θέλουν χειροκρότημα, και το κυριότερο, δεν θέλουν κλακαδόρους!
Θέλουν θάρρος, μπορεί και θράσος.. Δεν σου κάνουν χάρη, σου βάζουν πρόκληση. Θα σε ξεγυμνώσουν. Θα σε τραβήξουν στα βαθιά και θα σε ρωτήσουν: «Εσύ θα βουτήξεις ή θα μείνεις να κοιτάς τον ορίζοντα απ’ έξω;»
Από τι υλικό είναι φτιαγμένα τα όνειρά σου, λοιπόν;
Γιατί τα δικά μου είναι φτιαγμένα από αλμύρα, άγριο αέρα, πείσμα ατέρμονο και λίγη τρέλα. Από εκείνα που δεν χωράνε σε πλαίσια και δεν παζαρεύονται. Κι αν δεν σ’ αρέσει, μη μένεις. Η πόρτα ανοιχτή και τα σκυλιά δεμένα.. Μόνο μην κάθεσαι στην πόρτα και κλείνεις το δρόμο. Εδώ δεν ζούμε για ήρεμες θάλασσες.
Ζούμε για ψυχές που έμαθαν να ταξιδεύουν μέσα στην τρικυμία και να γελούν καθώς αναμετρώνται με τα κύματα.
Από αυτό το υλικό είναι τα όνειρά μας..
