Γράφει ο Γιώργος Λυμπεράκης
Η αγάπη είναι γενναία. Οι άνθρωποι όχι πάντα.
Γιατί η αγάπη δεν φοβάται. Δεν σκέφτεται το κόστος, δεν μετράει πιθανότητες, δεν κάθεται να υπολογίσει τι θα χάσει. Πάει μπροστά. Εκτίθεται. Δίνεται. Και μένει, ακόμα κι όταν όλα γύρω δείχνουν ότι πρέπει να φύγει.
Οι άνθρωποι όμως… κάνουν πίσω.
Όχι γιατί δεν νιώθουν. Αλλά γιατί φοβούνται αυτό που νιώθουν. Φοβούνται τι σημαίνει να αγαπάς χωρίς δίχτυ ασφαλείας. Να δίνεσαι χωρίς να ξέρεις αν θα πάρεις. Να μείνεις χωρίς εγγυήσεις.
Και κάπου εκεί αρχίζουν οι εκπτώσεις.
Λίγο λιγότερο συναίσθημα για να μην πονέσεις. Λίγο περισσότερος έλεγχος για να μην εκτεθείς. Λίγο πιο κλειστή καρδιά για να μην πληγωθείς. Και στο τέλος, αυτό που μένει δεν είναι αγάπη. Είναι κάτι ασφαλές. Κάτι διαχειρίσιμο. Κάτι που δεν ρισκάρει.
Αλλά η αγάπη δεν είναι για να τη διαχειρίζεσαι.
Είναι για να τη ζεις.
Κι εκεί φαίνεται η διαφορά.
Γιατί όταν έρθει η στιγμή που πρέπει να μείνεις, να πεις την αλήθεια, να εκτεθείς, να χαμηλώσεις τον εγωισμό σου και να πεις “σε θέλω εδώ”, οι περισσότεροι κάνουν πίσω. Όχι γιατί δεν αγαπάνε. Αλλά γιατί δεν αντέχουν να αγαπάνε έτσι.
Θέλουν την αγάπη με όρους. Με ασφάλεια. Με προϋποθέσεις.
Μόνο που έτσι δεν λειτουργεί.
Η αγάπη θέλει τόλμη. Θέλει να σταθείς απέναντι στον φόβο σου και να μην φύγεις. Θέλει να μείνεις εκεί που όλα μέσα σου λένε “τρέξε”. Θέλει να πεις “ναι” χωρίς να ξέρεις τι θα γίνει μετά.
Και λίγοι το κάνουν.
Γι’ αυτό και βλέπεις τόσες ιστορίες να χάνονται. Όχι γιατί δεν υπήρχε αγάπη. Αλλά γιατί δεν υπήρχε το θάρρος να τη στηρίξουν.
Γιατί η αγάπη μπορεί να είναι γενναία.
Αλλά αν οι άνθρωποι δεν είναι, δεν φτάνει.
Και στο τέλος, δεν θυμάσαι πόσο έντονα ένιωσες.
Θυμάσαι πόσο άντεξες να μείνεις.
